Gisteren publiceerde Maurice de Hond, zoals elke zondag, actuele informatie over de politieke voorkeur van de Nederlandse bevolking op www.peil.nl. Het blijven natuurlijk dagkoersen, maar tegelijkertijd is het prettig om te zien dat D66 nog steeds op dikke winst staat ten opzichte van de kamerverkiezingen.

Steeds vaker presenteert Peil.nl ook peilingen over hoe de achterban van verschillende partijen oordeelt over actuele thema’s. De afgelopen weken ging het vooral over de vraag wie nou van de euro af wil en wie hem juist wil houden; of Nederland nog aan Griekenland moet ‘betalen’, etcetera. Ingewikkelde vragen die ik alleen kan beantwoorden op basis van een onderbuikgevoel, en het beetje kennis dat ik opdoe via de kranten.

Deze week ging de ‘verdiepingsvraag’ over de vraag hoe de kiezers van de verschillende partijen denken over extra bezuinigingen die zich aandienen. Het is interessant om te zien wat er dan gevraagd wordt. Kennelijk was het geen open vraag maar krijgen mensen suggesties voorgelegd. Twee suggesties storen mij enorm. De ene is ‘fors verlagen van de ambtenarensalarissen’ en de andere ’sterk verlagen van de cultuursubsidies’.

De eerste suggestie voor de kiezer over het ‘fors’ verlagen van de ambtenaren salarissen is buitengewoon suggestief. Het suggereert dat ambtenarensalarissen veel te hoog zijn. Ten tweede suggereert het dat ambtenaren geen recht hebben op hun beloning.

De medewerkers op het stadhuis en de Stadswinkel, onze toezichthouders, beheerders van wijkcentra, brandweerlieden, de medewerkers van de Bel & Herstellijn. Ik merk elke dag hoe belangrijk ze zijn. En er wordt hard gewerkt, en met grote deskundigheid. Het gaat daarom niet aan om voortdurend de ambtenaren te blijven benoemen als mogelijke bezuinigingspost.

De tweede bezuinigingspost is cultuur, althans dat vinden volgens Peil.nl veel Nederlanders. Na de bezuinigingen van Zijlstra per 2013 van 200 miljoen op een budget van 425 miljoen, kan er kennelijk nog wel meer af.

Ook deze suggestie versterkt weer het beeld dat cultuur niet belangrijk is. Wie cultuur wil zien, moet er maar voor betalen, lijkt het adagium. Maar dat het cultuuraanbod in dit land, als het niet door de overheid ondersteund wordt, zal afglijden dat vergeten veel mensen. En wat je nu kapot maakt, krijg je niet terug.

Nu mag Maurice de Hond vragen wat hij wil, maar het gevolg is wel dat veel mensen die zijn site bezoeken deze suggesties als vaststaande feiten gaan beschouwen. En dat is een slechte zaak. Beter is het structureel te bezuinigen door de pensioenleeftijd niet pas in 2020 te verhogen maar veel sneller. En wat te denken van de andere heilige huisjes als de hypotheekrente-aftrek en de flexibilisering van de arbeidsmarkt? Dan kunnen ambtenaren en cultuur gespaard worden, want we hebben ze beide hard nodig.

Door een druilerig regentje fiets ik om iets voor acht uur naar Merleyn in de Hertogstraat. Hier vindt vanavond de finale plaats van Poettracks Talent, georganiseerd door De Wintertuin en Doornroosje.

Ik ben vroeg. Het podium is nog niet op orde en het zaallicht is nog aan. De eerste deelnemers druppelen binnen. Vijf jongens met bijna hetzelfde hoedje op zitten aan de bar. Ze lijken een beetje op Madness en zijn finalisten. Op de website had ik gezien dat de jongste deelnemer 11 jaar is.

Vier finalisten vanavond die een gedicht van Stadsdichter Dennis Gaens op muziek hebben gezet. Ik mag de jury aankondigen. Geeft mij ook even de gelegenheid om een kort interviewtje met ze te hebben. Een beetje mijn oude stiel als presentator, voor ik wethouder werd.

De zaal vult zich daarna snel met publiek. Ook een ambtenaar van de afdeling Mobiliteit, waarmee ik vanochtend nog een delegatie van professoren uit Brazilie ontving. Zijn zoontje is bevriend met de jongste deelnemer vanavond. De jury bestaat uit Xavier Teerling, een muzikale alleskunner. Lea een Nijmeegse singer songwriter die zelf ooit aan Poettracks meedeed. En Dennis Gaens. Stadsdichter en schrijver van het gedicht “Wie houdt Linda tegen’

Helaas kan ik niet de hele avond blijven, dus moet ik de uitslag van Dennis krijgen via Twitter. De meest directe manier om op de hoogte te blijven wat er gebeurt. Deze avond, met getalenteerde en enthousiaste jonge mensen en een enthousiast publiek, is weer een voorbeeld van de grote culturele diversiteit van Nijmegen.

Deze week zijn we ook gestart met een nieuwe manier om zo veel mogelijk mensen te motiveren om mee te doen aan het schrijven van een nieuwe cultuurvisie voor Nijmegen. Internet en social media staan centraal. Achter de schermen werken moderatoren aan het voortduren reageren op de bijdragen van het publiek. Ook passen ze de website steeds aan aan het surfgedrag van de deelnemers. Ik ben benieuwd hoeveel actieve deelnemers we krijgen, maar de eerste dagen schreven al meer dan 100 mensen zich in voor de nieuwsbrief, en zijn er meer dan 250 mensen langer op onze website geweest.

Het is spannend, deze nieuwe manier van het ontwikkelen van een cultuurvisie. Stel dat de hele stad iets totaal anders wil dan we nu hebben? Wat is straks de invloed van de politiek nog op het resultaat? Krijgen we bijdragen waar we ook echt iets mee kunnen? Ik vind het een mooi experiment. Voor het eerst maken we intensief gebruik van internet en social media, om meer meningen en suggesties op te halen, dan we kunnen krijgen met bijeenkomsten in kleine en grotere zaaltjes.

Ik hoop dat iedereen die zich betrokken voelt bij Nijmegen en ons culturele aanbod, meedoet. De website www.nijmegen.nl/cultuurvisie is tot minimaal eind november beschikbaar.

De eerste week van mei staat in het teken van herinneren. Het begint voor mij op 4 mei om 18.00 op de Kity de Wijze plaats, aan de voet van de St. Stevenskerk. Onder donkere wolken waaruit een paar honderd regendruppels vallen, komt de Joodse gemeenschap samen om de uit Nijmegen weggevoerde 417 vaders, moeders, ooms, tantes en kinderen te herdenken. Thom de Graaf leest de eerste 40 namen voor, inclusief de naam van het concentratiekamp waar deze Nijmegenaren omkwamen.  Daarna volgen alle andere namen, voorgelezen door verschillende leden van de Joodse gemeente. Voor ons staan acht kinderen met witte rozen geduldig te wachten tot alle namen genoemd zijn. Een indrukwekkend moment en een indrukwekkende manier van herinneren.

In de St. Stevenskerk, die helemaal vol zit, begint om 19.00 uur de herinneringsbijeenkomst die voorafgaat aan de herdenking op de Traianusplein. Na het welkom van de burgemeester houdt Ybo Buruma een prachtig verhaal op het thema van het 4/5 mei Comité ‘Vrijheid op straat’. Hoe zijn vader tijdens de oorlog met de handen diep in zijn zakken langs een Duitse soldaat liep. Die sommeerde hem de handen uit de zakken te halen omdat dat hier (ergens op de Heyendaalseweg) niet mocht. Er was een Duitse eenheid ingekwartierd in een school. De simpele vrijheid om met de handen in je zakken te lopen, wordt beperkt door de bezetter. Op de terugweg langs de school besluit vader Buruma, met de handen nog dieper in de zakken langs de school te lopen. Als een soort protest tegen deze inperking van de vrijheid op straat.

Buruma vraagt in zijn verhaal aandacht voor de daders. De daders van verzet of van meedoen met de bezetter. Hij houdt ons de vraag voor ons af te vragen of we over 10 jaar nog trots zijn wat we op het internet schreven, wat we riepen als lid van een groep. In een omgeving waarin vreselijke dingen keer op keer worden gezegd wordt het gemakkelijk daar zelf ook aan mee te gaan doen. Een mooi beeld, waarbij hij ook refereert aan het verbod op de lezing van Thomas von der Dunck, waarin die een parallel trekt tussen ontwikkelingen in de Nederlandse politiek nu en de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog.

Het herdenkingsconcert dat het Raboud Bachkoor Nijmegen en het Nijmeegs Studentenorkest daarna in de Vereeniging geven is prachtig. Vooral het Requiem van Mozart is groots. We kunnen trots zijn op twee zulke fantastische gezelschappen in Nijmegen. Nog maar twee weken geleden verzorgden ze in dezelfde zaal een prachtige uitvoering van de Johannes Passion.

DAt is heel wat andere kost dan dit is De Vlieger, de smartlap van Andre Hazes die ik met collega-wethouders Hannie Kunst en Jan van der Meer als Hannie en de rekels, op 8 mei zing op de Dag van het Levenslied. Alledrie in het wit met een strohoed op ons hoofd staan we op het podium. Bo van de Graaf begeleidt ons. We doen ons best, maar kunnen onszelf en elkaar niet horen. De monitor op het podium werkt niet voor ons. Maar het publiek kent de tekst (beter dan wij) en zingt uit volle borst mee. Bo speelt een superlang tussenstuk waarop we maar wat dansen op het podium. We hebben lol dat wel. Maar ons voornemen om een eendagsvlieg te zijn in de muziekbusiness is geslaagd. Het was leuk, en we hebben lol. Het publiek is gul met applaus.

Achter het podium drinken we nog een biertje om de spanning weg te drinken, terwijl Jaap Bak ons de wielrennervraag stelt. ‘Wat ging er door je heen’. We hebben het gedaan en dat was het belangrijkste. En het was leuk en dat telt nog meer. Voor de liefhebbers nog een link naar youtube.