Voorzitter D66

Ik heb mij kandidaat gesteld voor landelijk voorzitter van D66. De afgelopen vier jaar ben als lid van het landelijk bestuur en vice-voorzitter intensief betrokken geweest bij de groei van de partij. Ik heb de partij door en door leren kennen en een goed inzicht in de rol van voorzitter.

D66 heeft een voorzitter nodig die 24/7 beschikbaar is om in Den Haag met het landelijk bestuur, de politiek leider in de Tweede Kamer en de voorzitter in de Eerste Kamer, het Europees Parlement en de bewindslieden in het kabinet, de koers van de partij te bewaken. Hoe D66 wordt gezien wordt grotendeels in Den Haag bepaald.

Ik ben 24/7 beschikbaar om deze uitdagende klus te doen. En dat is de komende twee jaar hard nodig. Er komen belangrijke jaren aan waarin er veel moet gebeuren. De voorzitter moet dan de tijd en de focus hebben om hier, namens de leden, de volle aandacht aan te geven. Daarom vraag ik de steun van de leden om dit te doen. Nog twee jaar, omdat het lidmaatschap van het landelijk bestuur maximaal twee termijnen van drie jaar is.

Vanaf 20 september kunnen leden van D66 stemmen per e-voting. Ik hoop op 6 oktober het congres in Den Bosch te kunnen toespreken als de nieuwe voorzitter van D66.

 

Iets meer staatsschuld voor het milieu

StandpuntNL heeft een uitzending met als stelling ‘De klimaatdoelstellingen van Parijs zijn voor Nederland onhaalbaar’. In de discussie komen veel suggesties voorbij waaruit vooral blijkt dat het omschakelen naar duurzaam niet eenvoudig is en vooral veel geld kost. Wat moet er gebeuren?

Nederland exporteert, na de VS, de meeste landbouwproducten van de wereld. Een piepklein landje dat in deze de VS naar de kroon steekt. Hoe kan dat? We produceren super efficient, hebben onze weilanden ingezaaid met hoog productief gras, hebben megastallen voor varkens en kippen, en de landbouwlobby is ijzersterk en weet de belangen van deze manier van produceren heel goed te behartigen. De minister moet komende week met een nieuw beleid komen, en ik hoop dat we daar een keer echt in de richting van duurzame, circulaire landbouw gaan.

De doelen van Parijs halen vraagt echter veel meer dan het veranderen van de landbouw. 6 miljoen huizen van het gas af, emissieloze auto’s in 2030, en een norme uitbreiding van onze duurzame energie productie, verzwaring van ons hoogspanningsnet, verduurzamen van de bouw et cetera.

In de gesprekken die ik hoor komt ook altijd de vraag aan de orde wat het gaat kosten en wie dat moet betalen en hoe verdelen we die kosten eerlijk. Veel. Ik hoor bedragen van minimaal 3 miljard per jaar. Maar kost het dat of moeten we dat investeren om hogere kosten te voorkomen. De droge hete zomer van dit jaar is nog maar een kleine proeve van wat ons mogelijk te wachten staat, en ik zou wel eens willen weten wat hiervan de kosten waren.

Dus, ik denk dat we niet moeten denken in termen van kosten maar van investeren. Mijn. Idee is 3 miljard per jaar investeren door de staatsschuld een beetje op te laten lopen. Die staat super laag en de investering levert tegelijk hogere belasting inkomsten op, omdat er gewoon inversteingen uit voortkomen. Op onze totale staatsschuld van zo’n 450 miljard, is dat peanuts. Maar wel een investering in de toekomst, en als we dat doen, denk ik dat we de klimaatdoelen wel kunnen halen.

 

Het compromis verdient eerherstel

De  afgelopen weken ben ik op facebook enkele keren verzeild geraakt in een heftige discussie over vaccinatie. Veel in het nieuws ook omdat de discussie steeds heftiger wordt en met name voorstanders bedreigd worden. De directeur van  het Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik zag zijn mailbox volstromen met (doods)bedreigingen nadat hij bij 1Vandaag gepleit had voor maatregelen om de vaccinatiegraad te verhogen.

Het gaat mij nu niet om het onderwerp vaccinatie. Waar ik onmacht voel is om de discussie op inhoud serieus te kunnen voeren. Ik merk dat feiten altijd in twijfel worden getrokken, emotie de hoofdrol speelt  en elke informatie van de overheid of uit de wetenschappelijke wereld wordt gewantrouwd.

Net zo goed als degene die het niet met mij eens is, vind ik mijn standpunt en de argumenten steekhoudend. Door de manier waarop er gereageerd wordt is het geen discussie waar meningen uitgewisseld worden en al helemaal geen gesprek. Het lijkt vooral overtuiging tegenover overtuiging en er is geen compromis mogelijk.

Als de uitwisseling zo heftig wordt, zeker als er mensen bij zijn die je goed kent, neemt bij mij de onrust extra toe, tot slecht slapen en op rustige momenten steeds weer de discussie in mijn hoofd. Hoe komt het toch dat we zo polariseren en niet meer het open gesprek kunnen voeren en tot een compromis komen.

Het lijkt er op dat je gelijk halen, doen wat je (eens) gezegd hebt en daar altijd aan vasthouden de norm is geworden. Ook de gedachte dat als je een meerderheid achter je opvattingen hebt, (50+1) daaraan het recht ontleend wordt om dat dan ook precies zo te doen. Dat heeft desastreuze gevolgen voor onze samenleving. We zijn een democratie waarin de logische uitkomst van het debat naar mijn mening het compromis is. Daarin wordt rekening gehouden met verschillende opvattingen, met meerderheden en met minderheden. Daar ontstaat draagvlak voor beleid.

Daarom mijn pleidooi om het compromis, in de politiek en ook in het publieke debat in ere te herstellen. Daar worden we allemaal beter van en daar gaat het mij om.

Canal parade 2018

Afgelopen weekend vond in De amsterdamse grachten de jaarlijkse botenparade plaats. Thema: heroes. Het weer was natuurlijk fantastisch en duizenden mensen trokken in roze of regeboogkleuren naar het stadcentrum om een feestje te bouwen.

De eeuwige vraag of dat nou allemaal nog moet werd natuurlijk her en der weer gesteld. En het antwoord blijft nog steeds: ‘Ja het moet’. De maatschappelijke acceptatie van homoseksualiteit of seksuele diversiteit is nog steeds niet voltooid. Te veel jonge (en oudere) mensen ervaren nog steeds een enorme drempel om uit de kast te komen. Onzekerheid over hoe de familie en vrienden reageren? Zullen ze vrienden verliezen? Word je nog geaccepteerd in je vriendengroep? Hoe ziet die wereld er uit als je homo, lesbo, bi of interseksueel bent? Allemaal vragen die elk jaar opnieuw duizenden belemeren om de stap te nemen om echt zichzelf te zijn.

De canalparade is een prachtig voorbeeld van de veelkleurigheid van de samenleving en laat ook zien dat er een prachtige wereld is als je niet hetero bent.

Het programma in de gayweek in Amsterdam maar ook op de nationale televisie laat zien dat we elk jaar nieuwe stappen vooruit zetten, maar het zal nooit overbodig zijn. Niet alleen is dit goed voor Nederland maar ook voor al die mensen in andere landen die hier ervaren dat het ook anders kan dan zij in hun dagelijks leven ervaren.

Geen reden dus om achterover te leunen, Maar ook politiek de wettelijke ongelijkheid die er op veel punten nog is aan te pakken.

Saleh Abdeslam pakken was toevalstreffer

Dit weekend werd Salah Abdeslam gepakt, in Brussel, in de wijk Molenbeek. Sinds de aanslagen in Parijs wist hij ruim vier maanden uit handen van de politie te blijven. Verscholen in safe houses in de wijk Molenbeek in Brussel. Zonder hulp van gelijkgezinden zou dat nooit gelukt zijn. Maar de vraag die zich opdringt is of het ook niet zo lang geduurd heeft omdat de wijk, met 100.000 inwoners, verdeeld is in verschillende politie zones die niet of slecht met elkaar samenwerken.

Ieder heeft kennelijk zijn eigen informatiesysteem dat hij niet wil of kan koppelen aan die van de korpsen in de aanpalende wijken. Dan wordt het voor een terrorist (of een crimineel) wel heel gemakkelijk uit handen van de politie te blijven. In het NRC van vandaag lees ik dat Abdeslam met zijn maatjes, provocerend langs de politiebureaus liep. Wel met een must op. Samenwerking tussen de politiekorpsen in de wijk en met de andere opsporingsdiensten had wellicht veel eerder tot zijn arrestatie geleid. Volgens critici, zo stelt het artikel, was een toevalstreffer.

De laatste alinea van het NRC-artikel zegt Hans Bonte, burgemeester van Villevoorde dat het grootste probleem de opdeling van het Brusselse gewest in verschillende politiezones is.  ‘Die moeten integreren zodat er een einde komt aan de informatiebreuken.’ Hebben we hetzelfde niet ook gezien op Europees niveau, als het gaat om de aanpak van de vluchtelingen problematiek. Ieder land keek vooral naar het nationale, interne korte termijn belang. Informatie uitwisselen, samenwerken, acties op elkaar afstemmen, het was er allemaal niet bij. Tot het water niet alleen de vluchtelingen, maar ook de politici aan de lippen stond. Toen moest er verantwoordelijkheid genomen worden, Merkel voorop met Rutte in haar kielzog, om de problemen Europees aan te pakken. De deal met Turkije lijkt op papier te werken, maar nu nog de uitvoering.

Komt er echt een gezamenlijke aanpak van de bewaking van de buitengrenzen van Europa? Gaan we vluchtelingen echt over alle landen verdelen? Zijn we bereid te investeren in verbetering van de omstandigheden van vluchtelingen in Libanon en Jordanië? De problemen waar Nederland en Europa voor staan, en waar veel mensen nerveus van worden, vragen dan ook niet minder maar juist meer Europa.