Fietsen naar Dahab

Vorige week was ik in Dahab. Voor wie het niet kent, een stadje aan de Golf van Acaba, zo’n 85 km ten noorden van Sharm El Sheik. In Egypte dus. Mijn jaarlijkse weekje duiken. Vanuit Schiphol in bijna 5 uur van de herfst naar de zomer. 32 graden en alleen maar zon. En elke dag duiken natuurlijk. Drie keer als het even kan en tussendoor luieren met een boek over de vissen die we net gezien hebben of die we nog willen zien. Hapjes en drankjes en af en toe een beetje bruin worden in de zon.

Ik hou van reizen, vooral omdat het perspectief op je eigen leven zo verandert. Dahab is een dorp, want meer is het niet, met een boulevard van 1,5 km. Langs die boulevard honderden restaurantjes. Allemaal ingericht met tapijten op de grond, veel kussens en lage tafeltjes. Het bedienend personeel bestaat uitsluitend uit mannen, jongens meestal, in de leeftijd van 16 tot 25 jaar. Velen verdienen niks als er geen gasten zijn. Ze komen bijna allemaal uit Cairo en werken hier als een soort gastarbeider. Werken om geld te sparen en dan terug te gaan  naar de grote stad om te trouwen en een gezin te stichten.

Het was niet druk, dus veel werd er door deze jongens niet verdiend. Achter de boulevard, die vooral voor de toeristen is, ligt de oude hoofdstraat, met de eenvoudige cafeetjes, de kapper en de kruidenierswinkeltjes, vaak niet groter dan een bezemkast. Ook hier geen vrouwen. Niet op straat, niet in de bediening, niet achter in de winkels. Heel Dahab wordt gerund door mannen en jongens. De cafe’s zitten vol. En er wordt wat afgepraat, tijdens het roken van de waterpijp, de shisha.

Verder valt op dat er geen krant, tijdschrift op boek gelezen wordt. Er zijn ook geen Egyptische kranten te koop. Op de toeristenboulevard hier en daar een buitenlandse krant, maar van Egyptische lectuur geen spoor. De mensen praten met elkaar en kijken naar de tv. Ook dat is een bijzonder fenomeen. Het contrast met het dagelijks leven kan niet groter zijn. Bijna alle programma’s worden gepresenteerd door uitbundig opgemaakte dames met blote schouders. De muziekclips die veelvuldig gedraaid worden zien er uit als de Amerikaanse videoclips die we van MTV kennen, maar dan met Egyptische klanken en een stevige westerse beat er onder. Een droomwereld voor alle jongens hunkerend naar kijken.

Over bescherming van het milieu is nog niet nagedacht. Overal, letterlijk, liggen de lege plastic flessen. Grote 1,5 litersflessen die voor € 0,50, gekoeld te koop zijn. Het kraanwater is niet te drinken (brak) dus moet je wel, maar het is me een raadsel waarom al die flessen gewoon op straat, in de woestijn en op het koraal terecht moeten komen. Het hele dorp, alle stranden en overal waar je kijkt liggen ze. De grote lege flessen en de plastic zakken. De duikscholen nemen af en toe het initiatief om een duikstek schoon te maken, maar van de overheid zou je verwachten dat ze zouden inzien dat een schone omgeving noodzakelijk is om aantrekkelijk te blijven voor de duiktoerist.

Het was een heerlijke week. Na 17 duiken van een uur, weer helemaal tevreden, en het gevoel van afstand van de dagelijkse beslommeringen in Nederland is heerlijk. De laatste avond zaten we te dromen over het effect van het reizen. ‘Misschien moeten we eens de fiets pakken en de tijd nemen om die 4500 km naar Dahab te fietsen,’ opperde mijn broer. Dan neem je pas echt afstand vond hij en komt het leven hier weer in een ander perspectief te staan. Ik denk niet dat het er voor mij van komt, maar ik zie het hem nog wel een keer doen.

Koraalduivel

Koraalduivel (Dahab Egypte, oktober 2009)

Duiken

De zomer komt er aan. Het wordt tijd om mijn vakantie te plannen. In juli een paar weken naar Indonesië lijkt me wel wat. Hoewel ik gisteravond toevallig een reportage zag van het prachtige Zanzibar. Prachtige witte stranden, bijzonder koraalriffen en vanaf het eilandje Pemba een prachtig boottocht met duiken rond het eiland. Niet slecht, maar het zit in de planning voor januari volgend jaar, als we daar relaxen na een safari in Tanzania.

Dan deze zomer toch maar naar Bunaken op Sulawesi. Lijkt me helemaal te gek om daar onder de palmen te relaxen en minstens drie duiken op een dag te maken. Dus een vlucht naar Kualalumpur en dan door naar het paradijs.