Voorzitter D66

Ik heb mij kandidaat gesteld voor landelijk voorzitter van D66. De afgelopen vier jaar ben als lid van het landelijk bestuur en vice-voorzitter intensief betrokken geweest bij de groei van de partij. Ik heb de partij door en door leren kennen en een goed inzicht in de rol van voorzitter.

D66 heeft een voorzitter nodig die 24/7 beschikbaar is om in Den Haag met het landelijk bestuur, de politiek leider in de Tweede Kamer en de voorzitter in de Eerste Kamer, het Europees Parlement en de bewindslieden in het kabinet, de koers van de partij te bewaken. Hoe D66 wordt gezien wordt grotendeels in Den Haag bepaald.

Ik ben 24/7 beschikbaar om deze uitdagende klus te doen. En dat is de komende twee jaar hard nodig. Er komen belangrijke jaren aan waarin er veel moet gebeuren. De voorzitter moet dan de tijd en de focus hebben om hier, namens de leden, de volle aandacht aan te geven. Daarom vraag ik de steun van de leden om dit te doen. Nog twee jaar, omdat het lidmaatschap van het landelijk bestuur maximaal twee termijnen van drie jaar is.

Vanaf 20 september kunnen leden van D66 stemmen per e-voting. Ik hoop op 6 oktober het congres in Den Bosch te kunnen toespreken als de nieuwe voorzitter van D66.

 

Iets meer staatsschuld voor het milieu

StandpuntNL heeft een uitzending met als stelling ‘De klimaatdoelstellingen van Parijs zijn voor Nederland onhaalbaar’. In de discussie komen veel suggesties voorbij waaruit vooral blijkt dat het omschakelen naar duurzaam niet eenvoudig is en vooral veel geld kost. Wat moet er gebeuren?

Nederland exporteert, na de VS, de meeste landbouwproducten van de wereld. Een piepklein landje dat in deze de VS naar de kroon steekt. Hoe kan dat? We produceren super efficient, hebben onze weilanden ingezaaid met hoog productief gras, hebben megastallen voor varkens en kippen, en de landbouwlobby is ijzersterk en weet de belangen van deze manier van produceren heel goed te behartigen. De minister moet komende week met een nieuw beleid komen, en ik hoop dat we daar een keer echt in de richting van duurzame, circulaire landbouw gaan.

De doelen van Parijs halen vraagt echter veel meer dan het veranderen van de landbouw. 6 miljoen huizen van het gas af, emissieloze auto’s in 2030, en een norme uitbreiding van onze duurzame energie productie, verzwaring van ons hoogspanningsnet, verduurzamen van de bouw et cetera.

In de gesprekken die ik hoor komt ook altijd de vraag aan de orde wat het gaat kosten en wie dat moet betalen en hoe verdelen we die kosten eerlijk. Veel. Ik hoor bedragen van minimaal 3 miljard per jaar. Maar kost het dat of moeten we dat investeren om hogere kosten te voorkomen. De droge hete zomer van dit jaar is nog maar een kleine proeve van wat ons mogelijk te wachten staat, en ik zou wel eens willen weten wat hiervan de kosten waren.

Dus, ik denk dat we niet moeten denken in termen van kosten maar van investeren. Mijn. Idee is 3 miljard per jaar investeren door de staatsschuld een beetje op te laten lopen. Die staat super laag en de investering levert tegelijk hogere belasting inkomsten op, omdat er gewoon inversteingen uit voortkomen. Op onze totale staatsschuld van zo’n 450 miljard, is dat peanuts. Maar wel een investering in de toekomst, en als we dat doen, denk ik dat we de klimaatdoelen wel kunnen halen.