Democratie van nu

Deze week presenteerde het lanelijk bestuur van D66 de resolutie Democratie van nu. Een resolutie die voorstellen doet om de democratie te versteken. Meer dan een jaar geleden nam ik het initiatief om deze resolutie te maken.

Voor D66 was de zorg om de democratie in 1966 de reden van het oprichten van onze partij. De discussie over de afschaffing van het raadgevend referendum heeft de laaste tijd wel eens de indruk gewekt dat als we maar een referendum hebben, de democratie gered is. De kiezer heeft dan immers direct invloed. Democratie van Nu laat in de voorstellen zien, dat er meer moet gebeurten om de betrokkenheid van de kiezer op veel meer manieren versterkt kan worden.

De vijftien voorstellen die in de resolutie staan, kregen op de eerste bijeenkomst in Den Haag een warm onthaal. Natuurlijk vindt de een dat het niet ver genoeg gaat en de ander dat het waarschijnlijk niet haabaar is. Dat zal best. We hebben al 50 jaar pogingen gedaan het bestel te veranderen en helaas is lang niet alles wat we in 1966 bedachten gelukt. Maar aan onze inzet heeft het niet gelegen. Er zijn kabinetten gevallen over onze voorstellen.

Een heel interessant punt op de eerste avond vond ik de opmerking dat de vijftien voorstellen structuur maatregelen zijn. Regels die we willen veranderen maar dat het bij democratie ook gaat over de cultuur. De manier waarop we met democratie omgaan, en sterker nog hoe de politici er mee omgaan

ik kan dat alleen maar onderschrijven. Maar hoe verander je politieiek cultuur als het voor volksvertegenwoordiger steeds belangrijker is een quote in een actualiteiten programma te krijgen, op te kunnen treden voor een camera of een facebook of twitterbericht duizend keer geliked of geretweet te krijgen. De korte termijn lijkt het steeds vaker te winnen van de lange termijn. De stip op de horizon. De hijgerigheid van alle dag wordt zo een steeds grotere belemmering om te werken aan het realiseren van een lange termijnvisie.

Met Democratie van nu heben we een stip op de horizon gezet. Veel van de voorstellen vragen om het aanpassen van de regels, maar als je de voorstellen goed leest gaat het bij heel veel voorstellen ook om de cultuur. Serieus het gesprek aan gaan, inspraak oprecht organiseren en helder vertellen waarom iets wel of niet gelukt is. Zonder compromissen komen we nergens, en dat mogen we best zeggen. Beter dan een getuigenispartij zijn en daardoor aan de kant staan. Makkelijk, maar je bereikt er niks mee, en daar gaat het in de politiek wel om.

Download Democratie van nu hier

Diversiteit

Vanavond gaan drie kandidaat-lijsttrekkers van D66 voor de Europese verkiezingen met elkaar in debat in Den Haag. Marietje Schaake, Felix Klos en Sophie in ‘t Veld kruisen de degens over een thema dat al langer het hart van de Eurpese Unie raakt, en maar niet tot een oplossing komt: diversiteit.

Diversiteit lijkt een vies woord te zijn geworden. Steeds vaker spreken politici, ter linker en ter rechter zijde, over het versterken nationale identiteit, het belang van tradities en loyaliteit. Wie in Nederland woont moet aan een vaag ideaal beantwoorden van de Nederlandse staatsburger. Daarin past kennelijk geen schotel aan de gevel, een dubbel paspoort, een hoofddoek, een moskee of wat dan ook dat uitdrukking geeft aan de diverse achtergrond van ieder die in Nederland woont, werkt of studeert

Afgelopen maandag was ik in Nijmegen bij de intromarkt voor de nieuwe studenten om D66 en de JD onder de aandacht te brengen. Het was heerlijk te spreken met Duitse, Spaanse en Franse jongeren die Nijmegen gekozen hadden voor hun studie psycologie, rechten of kunst en cultuur. Onbevangen, nieuwsgierige mensen die onze stad en Nederland verrijken en met een beter beeld van mensen uit een ander land naar huis gaan.

Diversiteit is de zuurstof van de samenleving. Het geeft kleur en dynamiek aan ons dagelijks leven. Diezelfde dynamiek heeft Europa nodig. Hameren op die Nationale identiteit werkt averechts en verstikt elke samenleving. Roepen dat er ook mensen zijn die zich isoleren in hun eigen identiteit of er abjecte ideeën op na houden doet hier niets aan af. Je mag in dit land gelukkig denken en doen wat je wilt, mits je je aan de wet houdt. En gelukkig biedt de wet nog heel veel ruimte om uiting te geven aan die diversiteit. Dat moeten in Nederland en in ons mooie Europa een kernwaarde zijn. Ik ga er vanuit dat ik dat vanavond van alle drie de kandidaten zal horen.

Het compromis verdient eerherstel

De  afgelopen weken ben ik op facebook enkele keren verzeild geraakt in een heftige discussie over vaccinatie. Veel in het nieuws ook omdat de discussie steeds heftiger wordt en met name voorstanders bedreigd worden. De directeur van  het Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik zag zijn mailbox volstromen met (doods)bedreigingen nadat hij bij 1Vandaag gepleit had voor maatregelen om de vaccinatiegraad te verhogen.

Het gaat mij nu niet om het onderwerp vaccinatie. Waar ik onmacht voel is om de discussie op inhoud serieus te kunnen voeren. Ik merk dat feiten altijd in twijfel worden getrokken, emotie de hoofdrol speelt  en elke informatie van de overheid of uit de wetenschappelijke wereld wordt gewantrouwd.

Net zo goed als degene die het niet met mij eens is, vind ik mijn standpunt en de argumenten steekhoudend. Door de manier waarop er gereageerd wordt is het geen discussie waar meningen uitgewisseld worden en al helemaal geen gesprek. Het lijkt vooral overtuiging tegenover overtuiging en er is geen compromis mogelijk.

Als de uitwisseling zo heftig wordt, zeker als er mensen bij zijn die je goed kent, neemt bij mij de onrust extra toe, tot slecht slapen en op rustige momenten steeds weer de discussie in mijn hoofd. Hoe komt het toch dat we zo polariseren en niet meer het open gesprek kunnen voeren en tot een compromis komen.

Het lijkt er op dat je gelijk halen, doen wat je (eens) gezegd hebt en daar altijd aan vasthouden de norm is geworden. Ook de gedachte dat als je een meerderheid achter je opvattingen hebt, (50+1) daaraan het recht ontleend wordt om dat dan ook precies zo te doen. Dat heeft desastreuze gevolgen voor onze samenleving. We zijn een democratie waarin de logische uitkomst van het debat naar mijn mening het compromis is. Daarin wordt rekening gehouden met verschillende opvattingen, met meerderheden en met minderheden. Daar ontstaat draagvlak voor beleid.

Daarom mijn pleidooi om het compromis, in de politiek en ook in het publieke debat in ere te herstellen. Daar worden we allemaal beter van en daar gaat het mij om.

Canal parade 2018

Afgelopen weekend vond in De amsterdamse grachten de jaarlijkse botenparade plaats. Thema: heroes. Het weer was natuurlijk fantastisch en duizenden mensen trokken in roze of regeboogkleuren naar het stadcentrum om een feestje te bouwen.

De eeuwige vraag of dat nou allemaal nog moet werd natuurlijk her en der weer gesteld. En het antwoord blijft nog steeds: ‘Ja het moet’. De maatschappelijke acceptatie van homoseksualiteit of seksuele diversiteit is nog steeds niet voltooid. Te veel jonge (en oudere) mensen ervaren nog steeds een enorme drempel om uit de kast te komen. Onzekerheid over hoe de familie en vrienden reageren? Zullen ze vrienden verliezen? Word je nog geaccepteerd in je vriendengroep? Hoe ziet die wereld er uit als je homo, lesbo, bi of interseksueel bent? Allemaal vragen die elk jaar opnieuw duizenden belemeren om de stap te nemen om echt zichzelf te zijn.

De canalparade is een prachtig voorbeeld van de veelkleurigheid van de samenleving en laat ook zien dat er een prachtige wereld is als je niet hetero bent.

Het programma in de gayweek in Amsterdam maar ook op de nationale televisie laat zien dat we elk jaar nieuwe stappen vooruit zetten, maar het zal nooit overbodig zijn. Niet alleen is dit goed voor Nederland maar ook voor al die mensen in andere landen die hier ervaren dat het ook anders kan dan zij in hun dagelijks leven ervaren.

Geen reden dus om achterover te leunen, Maar ook politiek de wettelijke ongelijkheid die er op veel punten nog is aan te pakken.