Saleh Abdeslam pakken was toevalstreffer

Dit weekend werd Salah Abdeslam gepakt, in Brussel, in de wijk Molenbeek. Sinds de aanslagen in Parijs wist hij ruim vier maanden uit handen van de politie te blijven. Verscholen in safe houses in de wijk Molenbeek in Brussel. Zonder hulp van gelijkgezinden zou dat nooit gelukt zijn. Maar de vraag die zich opdringt is of het ook niet zo lang geduurd heeft omdat de wijk, met 100.000 inwoners, verdeeld is in verschillende politie zones die niet of slecht met elkaar samenwerken.

Ieder heeft kennelijk zijn eigen informatiesysteem dat hij niet wil of kan koppelen aan die van de korpsen in de aanpalende wijken. Dan wordt het voor een terrorist (of een crimineel) wel heel gemakkelijk uit handen van de politie te blijven. In het NRC van vandaag lees ik dat Abdeslam met zijn maatjes, provocerend langs de politiebureaus liep. Wel met een must op. Samenwerking tussen de politiekorpsen in de wijk en met de andere opsporingsdiensten had wellicht veel eerder tot zijn arrestatie geleid. Volgens critici, zo stelt het artikel, was een toevalstreffer.

De laatste alinea van het NRC-artikel zegt Hans Bonte, burgemeester van Villevoorde dat het grootste probleem de opdeling van het Brusselse gewest in verschillende politiezones is.  ‘Die moeten integreren zodat er een einde komt aan de informatiebreuken.’ Hebben we hetzelfde niet ook gezien op Europees niveau, als het gaat om de aanpak van de vluchtelingen problematiek. Ieder land keek vooral naar het nationale, interne korte termijn belang. Informatie uitwisselen, samenwerken, acties op elkaar afstemmen, het was er allemaal niet bij. Tot het water niet alleen de vluchtelingen, maar ook de politici aan de lippen stond. Toen moest er verantwoordelijkheid genomen worden, Merkel voorop met Rutte in haar kielzog, om de problemen Europees aan te pakken. De deal met Turkije lijkt op papier te werken, maar nu nog de uitvoering.

Komt er echt een gezamenlijke aanpak van de bewaking van de buitengrenzen van Europa? Gaan we vluchtelingen echt over alle landen verdelen? Zijn we bereid te investeren in verbetering van de omstandigheden van vluchtelingen in Libanon en Jordanië? De problemen waar Nederland en Europa voor staan, en waar veel mensen nerveus van worden, vragen dan ook niet minder maar juist meer Europa.