Saleh Abdeslam pakken was toevalstreffer

Dit weekend werd Salah Abdeslam gepakt, in Brussel, in de wijk Molenbeek. Sinds de aanslagen in Parijs wist hij ruim vier maanden uit handen van de politie te blijven. Verscholen in safe houses in de wijk Molenbeek in Brussel. Zonder hulp van gelijkgezinden zou dat nooit gelukt zijn. Maar de vraag die zich opdringt is of het ook niet zo lang geduurd heeft omdat de wijk, met 100.000 inwoners, verdeeld is in verschillende politie zones die niet of slecht met elkaar samenwerken.

Ieder heeft kennelijk zijn eigen informatiesysteem dat hij niet wil of kan koppelen aan die van de korpsen in de aanpalende wijken. Dan wordt het voor een terrorist (of een crimineel) wel heel gemakkelijk uit handen van de politie te blijven. In het NRC van vandaag lees ik dat Abdeslam met zijn maatjes, provocerend langs de politiebureaus liep. Wel met een must op. Samenwerking tussen de politiekorpsen in de wijk en met de andere opsporingsdiensten had wellicht veel eerder tot zijn arrestatie geleid. Volgens critici, zo stelt het artikel, was een toevalstreffer.

De laatste alinea van het NRC-artikel zegt Hans Bonte, burgemeester van Villevoorde dat het grootste probleem de opdeling van het Brusselse gewest in verschillende politiezones is.  ‘Die moeten integreren zodat er een einde komt aan de informatiebreuken.’ Hebben we hetzelfde niet ook gezien op Europees niveau, als het gaat om de aanpak van de vluchtelingen problematiek. Ieder land keek vooral naar het nationale, interne korte termijn belang. Informatie uitwisselen, samenwerken, acties op elkaar afstemmen, het was er allemaal niet bij. Tot het water niet alleen de vluchtelingen, maar ook de politici aan de lippen stond. Toen moest er verantwoordelijkheid genomen worden, Merkel voorop met Rutte in haar kielzog, om de problemen Europees aan te pakken. De deal met Turkije lijkt op papier te werken, maar nu nog de uitvoering.

Komt er echt een gezamenlijke aanpak van de bewaking van de buitengrenzen van Europa? Gaan we vluchtelingen echt over alle landen verdelen? Zijn we bereid te investeren in verbetering van de omstandigheden van vluchtelingen in Libanon en Jordanië? De problemen waar Nederland en Europa voor staan, en waar veel mensen nerveus van worden, vragen dan ook niet minder maar juist meer Europa.

Trump

Acht jaar geleden was ik in de VS en sprak ik met enkele vrienden over de verkiezingen die toen gedomineerd werden door de opkomst van Barack Obama. Regelmatig hoorde ik in die gesprekken dat Obama steeds ‘presidentiëler’ oogde. Men had steeds meer het idee dat de man president zou kunnen zijn. Het feit dat hij als Afro Amerikaan, of zwarte, president zou kunnen zijn van het machtigste land van de wereld begon post te vatten. En hij won. Na acht jaar Obama is dit voor de meeste Amerikanen geen issue meer.

De kandidatuur van Hilary Clinton verloopt redelijk voorspoedig en ook nu zullen mensen langzaam wennen aan het idee dat hun volgende president wel eens een vrouw zou kunnen zijn. Mijn verbazing geldt in deze campagne vooral Trump. Een grote, wat onhandig ogende man. Lomp in zijn taalgebruik met eigenlijk altijd een zure, verongelijkte en tegelijkertijd boze uitstraling. Hij oogt arrogant en beledigt alles en iedereen. Toch lopen duizenden republikeinen warm voor hem. Niet de partijtop overigens, maar dat terzijde. Kunnen deze mensen zich voorstellen dat Donald Trump de volgende president van de VS zou zijn?

Ik zie Trump al bij Merkel of Hollande? Hoe gaat hij de VN toespreken? Ik kan me er eigenlijk niets bij voorstellen. In een van de debatten zei Marco Rubio dat een president niet altijd kan zeggen wat hij wil omdat het gevolgen heeft. Het probleem is dat Trump, net als Wilders en Le Pen, de retoriek die ze gebruiken zien als de uitdrukking van ‘de’ wil van ‘het’ volk en daarmee de ongenuanceerde toon en inhoud. Kritiek wordt neergezet als negeren van wat de burger wil. Tegelijkertijd wordt de kritiek geframed als aanval die gesmoord moet worden. Wilders is er erg bedreven in. Hij mag alles zeggen, maar wie kritiek op hem heeft wordt weggezet als gevaar dat bestreden moet worden.

Trump als president? Ik ben benieuwd wie, volgens de Amerikaanse kiezer, het meest presidentieel is; Trump of Clinton.

Oekraïne

Op 6 april gaan we naar de stembus. Niet voor de Tweede kamer maar om een oordeel te geven over het associatieverdrag dat de EU met Oekraïne wil sluiten. Een verdrag dat al door alle leden van de EU en het Nederlandse parlement is goedgekeurd. Maar Nederland heeft een mogelijkheid voor een referendum en daarvan heeft Tierry Baudet gebruik gemaakt. Hij nam het initiatief om een nee tegen het associatieverdrag te krijgen. Waarom? Hij legde het uit in Buitenhof vandaag. Ten eerste is hij tegen de EU omdat hij er van overtuigd is dat de landen in Europa te verschillend zijn om een munt te hebben en gezamenlijk beleid te ontwikkelen. Dat mag hij vinden. Hij zegt ik ben niet tegen samenwerking maar wel tegen de EU. Samenwerken kan ook zonder EU dus. Dat zal, maar dan vraag ik me af hoe hij ziet dat al die landen individueel het hoofd moeten bieden aan de uitdagingen waarvoor ieder van die landen gesteld is. Gesloten grenzen, leiden nu al tot duizenden vluchtelingen, vrouwen en kinderen die in Griekenland stranden. Wij sturen een vliegtuig met hulpgoederen, maar verder keren we ons af.

Terug naar Oekraïne. Tijdens het gesprek in Buitenhof kreeg Baudet de kans om het uit te leggen. De EU, zo zei hij, heeft het verdrag gebruikt om Oekraïne te destabiliseren. Tweespalt te zaaien in het land en chaos te laten ontstaan. Als de EU dat niet gedaan had, zo zei hij, dan was er in het oosten van het land geen oorlog geweest. De Krim was niet door Rusland ingenomen. En dan was ook MH17 niet uit de lucht geschoten, denk ik dan. Die chaos is dan vervolgens de aanleiding voor de regering van Oekraïne om alsnog het associatieverdrag met de EU te tekenen. Het was dus een Poetin-achtig plan van de EU om Oekraïne in te palmen.

Wie gelooft dit? Erdogan zaait onrust om de roep om een krachtige leider te versterken. Poetin doet het met het onrust stoken in Oost Oekraïne. Maar de EU? Dat is complot denken van het hoogste niveau, en helaas werd het niet tegengesproken aan de tafel.

In deze discussie, die overigens ontspoorde door gehakketak over filosofen en de Europese waarden, ging het nauwelijks over de redenen om voor het verdrag te zijn. Ik ga op 6 april gewoon voor het verdrag stemmen. Ten eerste omdat het een handelsverdrag is, zoals we ook met bv Turkije en Israël en veel andere landen hebben. Niks mis mee. Ten tweede omdat Oekraïne, de regering en een groot deel van de bevolking, het verdrag met de EU willen. Ten derde omdat samenwerken, ook al is het land corrupt, altijd beter is dan hen uitsluiten. Samen werken betekent een kans voor betere mensenrechten, bestrijden van corruptie. Ten vierde wil ik wel solidair zijn met de mensen in Oekraïne die van corruptie af willen en gewoon land willen worden. Daarom is het des te verrassender dat de SP tegen het verdrag is. Ik dacht dat de partij van de internationale solidariteit was.

Ik probeer te begrijpen waarom nationalisten zoals Wilders en dus ook Baudet, denken dat je terugtrekken achter je grenzen, het besta antwoord is op de globaliserende wereld. Ik kom er niet achter. Nog niet.