Niet bang voor asielzoekers

Als je, zoals ik, elke dag het nieuws volgt krijg je soms het gevoel of Nederland op instorten staat. De gezondheidszorg wordt ‘afgebroken’, het land wordt ‘overspoeld’ door vluchtelingen die steeds vaker als ‘gelukszoekers’ worden afgeschilderd en een ‘bedreiging’ vormen voor ‘onze’ economie. Dan is er nog van alles mis met het onderwijs. Het passend onderwijs is ‘mislukt’ en er zitten ‘duizenden’ kinderen thuis. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Waarom vluchten wij niet?

Maar als ik door de stad loop en op een zaterdagmiddag duizenden mensen met volle tassen zie lopen en daarna een terrasjes pikken in de najaarszon, dan krijg ik een heel ander gevoel. In het debat over de ‘vluchtelingencrisis’ mag dat nauwelijks gemeld worden, behalve misschien in DWDD.

Ik sluit mijn ogen niet voor de noodzaak kritisch te kijken naar de manier waarop we omgaan met vluchtelingen en ook niet dat het een belasting voor de samenleving is. Er moet immers van alles geregeld worden, er zijn huizen nodig, kinderen en jongeren moeten naar school en er moet werk komen.

Gelukkig hoor ik af en toe politici die het aandurven om te zeggen dat we snel werk moeten maken van integratie. Kijken of nieuwkomers kunnen werken en zo niet meer afhankelijk zijn van de overheid. Het is een illusie om te denken dat de Syrische vluchtelingen snel weer terugkeren. Wie dat zegt houdt je voor de gek. Alle politici in Den Haag weten dat het onzin is. Toch menen politici als Zijlstra dat het marginaliseren van nieuwkomers de beste manier is om te voorkomen dat er meer mensen naar Nederland komen. Impliciet zegt hij dus, het zijn gelukszoeker en we marginaliseren jou om anderen af te schrikken. Hij wil de mensen die hier nu zijn ‘sober’ opvangen. Als we dat doen kunnen dezelfde politici over een paar jaar zeggen dat de vluchtelingen niet geïntegreerd zijn en leven van uitkeringen. Twee keer zetels erbij in de peilingen. Wat wil je als je niet mag werken, jaren in een procedure wordt gehouden en niet mag werken en de inburgering zelf moet betalen van een gekorte bijstandsuitkering.

Wat mij betreft moeten de kinderen zo snel mogelijk naar school, de studenten naar hogeschool of universiteit om hun in Syrië begonnen studie af te maken. Geen belemmeringen daarbij. In kaart brengen wat mensen kunnen en ze daar laten wonen waar werk is dat past bij hun vaardigheden. Zo snel mogelijk aan de slag, er zijn meer dan 100.000 moeilijk vervulbare vacatures in dit land, waar geen werkeloze Nederlander voor te vinden is.

En zet de achterdeur open. Geef mensen de kans om als ze een status hebben en na verloop van tijd willen kijken of het in hun land (niet per se Syrië) weer veilig genoeg is terug te gaan. En als het toch niet lukt ze weer terug mogen komen. Dat bevordert mobiliteit en flexibiliteit. Laten we niet zo bang zijn voor nieuwkomers. We hebben het in Nederland al eeuwen gehad, en we zijn er nooit slechter van gehad. Als we mensen maar de kans en de ruimte geven. Vertrouw op de eigen kracht van mensen.