Wie vertrouwen we nog?

Vorig jaar besloot de staatssecretaris dat voortaan bij het advies van de basisschool voor een school voor voortgezet onderwijs niet meer de Cito-score gebruikt mocht worden maar het advies van de leerkracht. Dit kende de leerling immers het beste en kon het kind beter als geheel beoordelen. Niet de momentopname van de Cito-test mocht de basis voor het advies zijn. Dit jaar lopen honderden ouders naar testbureaus of zelfs naar de rechter omdat ze het advies van de leerkracht niet accepteren.

Bij ongelukken, brand of evenementen worden politieagenten, ambulancepersoneel, brandweerlieden en orde handhavers door omstanders belaagd. Ze worden belemmerd in  hun werk. De autoriteit die jarenlang gewoon was, lijkt verdwenen.

het vertrouwen in politici, van links tot rechts is laag. Luister maar naar de vele straatinterviews van onze actualiteitenprogramma’s. Politici zijn graaiers, alleen uit op hun macht, of ze weten niks, zijn niet capabel of belazeren de kluit. We kiezen ze nog wel, verwachten veel van het openbaar bestuur, maar we vertrouwen ze niet.

Om de zorg beter aan te sluiten bij wat de mensen willen, besloten we die zorg dichter bij de mensen te organiseren. De gemeente kreeg er vele taken bij omdat de gemeente in staat zou zijn dat meer op maat te kunnen. Nu de eerste keukentafelgesprekken gevoerd zijn, zien we dagelijks de kritiek op de incompetente ambtenaren die niet snappen wat mensen nodig hebben.

Dit weekend draaide de top van ABN AMRO de loonsverhoging terug die ze zouden krijgen. Onder druk van samenleving en politiek. Het zijn in ieders ogen graaiers en ze zijn alleen uit op hun eigen belang. Geen enkel vertrouwen, hebben we volgens 1Vandaag in een peiling. We vertrouwen ze niet maar vinden het weer niet zo erg dat we ons geld er weghalen.

Wat is er aan de hand? Waarom neemt het vertrouwen in mensen die leiding geven of verantwoordelijkheid dragen zo af. Het kan toch niet alleen zijn omdat er mensen fouten maken? Ongenuanceerd iedereen over een kam scheren is makkelijk. Je hoeft dan niet meer over de nuance na te denken. Zij en wij. Dat is het schema waarin we steeds meer denken.

Kritiek op de banken, leerkrachten, politieagenten, politici, ik heb het ook. Maar ik hoop dat we toch ook blijven zien dat heel veel in dit land uitstekend geregeld is. Dat er inderdaad wel dingen fout gaan, maar dat dat bij het leven hoort. Ik wil niet in een land leven dat er naar streeft elke fout te voorkomen, en daarvoor mijn vrijheid inperkt. Fouten en ongelukken horen bij het leven, maar gelukkig lukt het ons in Nederland om dit aardig te beperken.