Parkeren en emoties

Volgens mij heeft iedereen net zoveel verstand van parkeren als van voetbal. Of andersom, maar misschien maakt dat niet uit. Toen we onlangs met een publieke discussie startten over een nieuwe parkeervisie voor de stad, stroomden de reacties binnen. In een aantal reacties lees je terug dat mensen denken dat het parkeerbeleid een melkkoe is voor de gemeente, en dat we het liefst in elke wijk betaald parkeren invoeren.

Ook vinden veel mensen dat de gemeente moet zorgen voor voldoende gratis parkeerplaatsen zodat iedereen zijn ‘heilige koe’ voor de deur kan parkeren, ook in het centrum.

Dat uitbreiden van het betaald parkeergebied geld kost lijkt niemand te beseffen. We moeten immers in een steeds groter gebied handhaven, anders heeft invoeren van betaald parkeren geen zin.

Wat sommige mensen ook wel eens vergeten, is dat we alleen betaald parkeren invoeren als uit een enquête onder wijkbewoners een meerderheid van de respondenten voorstander blijkt te zijn. Opvallend is dat een jaar na invoering (dit is meestal het moment dat we evalueren) de tevredenheid zo hoog is bij iedereen, dat we dan bezorgde mailtjes krijgen van mensen die bang zijn dat we het terugdraaien.

Het lijkt er vooral op dat mensen verandering lastig vinden en daarom vooraf alle moeite doen om verandering te voorkomen. Meestal ebt de emotie weg als blijkt dat de verandering omslaat in gewenning.

Er komen zeker nog een paar stevige debatten aan wanneer we de komende maand niet alleen met onze parkeervisie naar buiten komen, maar ook met de parkeerbalans (overzicht van beschikbare parkeerplaatsen en vraag) en de nieuwe nota parkeernormen. Die laatste nota gaat over de hoeveelheid parkeerplaatsen die we als norm stellen bij renovatie en nieuwbouw. Het wordt een interessante maand.

Roerige tijden

Het is weer woensdagavond en raadsvergadering. In de hal van het stadhuis bivakkeren protesterende stadgenoten aangevuld met de activisten en idealisten van het Occupy-kamp op het Valkhof. Een ludiek protest tegen de afbouw van subsidiebanen. Ondertussen ligt in de raad de begroting voor. Alle partijen worstelen met de beoordeling van de risico’s voor de komende jaren. Wat doet de woningmarkt? Hoe gaat het met de Euro? Welke bezuinigingen komen er nog uit Den Haag?

Niet alleen in Griekenland en Italië zijn het roerige tijden. Veel gemeenten hebben het moeilijk om de begroting rond te krijgen, en hier en daar dreigen colleges er zelfs over te vallen. In Nijmegen zit het college stevig in het zadel en ook De Gelderlander constateerde dat we de zaken goed op orde hebben.

Ondanks de beperkte middelen lukt het ons steeds om met veel creativiteit en intensieve samenwerking tussen de verschillende portefeuilles tot oplossingen te komen. En ondertussen gaan we door met onze bouwprojecten en mag ik samen met ons ambtelijk apparaat werken aan een nieuwe cultuurvisie en een parkeervisie. We doen dit samen met de stad en het is prachtig om te zien hoeveel mensen hun creativiteit en betrokkenheid in willen zetten. Roerige tijden, dat wel, maar met een ongekend optimisme voor de toekomst.

Meepraten over cultuur en parkeren kan nog, op www.nijmegen.nl/cultuurvisie en www.nijmegen.nl/parkeervisie