Van OV strip naar OV chip

Over een half jaar kunnen we in heel Nederland alleen nog met de OV-chipkaart reizen in het openbaar vervoer. De weg naar dit moment is lang geleden ingeslagen. Toch lijkt het er op dat de lange aanloop voor de Stadsregio ArnhemNijmegen niet lang genoeg is geweest om op 18 november aanstaande zonder zorgen op het nieuwe systeem over te stappen. Er klinken nog steeds verwijten over de informatie aan de reizigers en sommige mensen zien onwil om technische problemen op te lossen. In de gemeenteraad van woensdag 15 september werd er heftig over gediscussieerd.

Een specifiek Nijmeegs probleem is dat de zones voor het reizen met de strippenkaart in een aantal delen van de stad vrij groot zijn. Een rit vanaf het centrum richting het MaasWaalkanaal kost bijvoorbeeld slechts 2 strippen. Met de OV-chipkaart betaalt de reiziger per kilometer en dan gaat de prijs voor dit soort lange ritten omhoog. Wat in Nijmegen ook niet voordelig uitpakt is dat bij ons vrijwel alle lijnen ook Centraal Station en het centrum aandoen. Dat maakt een busrit vaak langer en met de ov-chip betaal je ook voor deze ‘omrijkilometers’.

Een mogelijke oplossing is dat we het lijnennet aanpassen zodat de routes korter worden. Dat kan natuurlijk, maar het gevolg is dat de bereikbaarheid van het OV in sommige delen van de stad minder goed wordt. Ik vind het belangrijk dat mensen binnen een redelijke afstand van hun woning op de bus kunnen stappen. Het zal niet eenvoudig zijn om buslijnen te verleggen zonder dat dit onrust veroorzaakt in de wijk. De SP liet woensdag al weten dat het lijnennet prima is en niet moet worden veranderd.

Er wordt ook gesuggereerd om de reisafstand hemelsbreed te meten en die afstand te betalen. Dat klinkt logisch. Maar als je dit systeem toepast zonder de kilometerprijs te verhogen zal de opbrengst voor de busmaatschappij lager uitvallen en moet de gemeente Nijmegen of Stadsregio extra geld bij te leggen om dit inkomstenverlies te compenseren. Dat gaat al snel om tonnen per jaar, geld dat uiteindelijk toch weer uit de portemonnaie van ons allemaal komt.

Alle opties moeten we nog goed bestuderen en met de Stadsregio bespreken maar gezien de geschetste dilemma’s wil ik op voorhand niet al te hoge verwachtingen wekken.

Weer aan het werk

Bij terugkeer van vakantie, inmiddels al weer ruim twee weken geleden, is de stapel stukken op mijn bureau immens. Drie forse pakketten vullen mijn voor de vakantie nog zo zorgvuldig opgeruimde bureau. Gelukkig is de agenda nog niet van uur tot uur volgeboekt met afspraken. Toch begin ik niet met tegenzin aan het leeswerk. De vakantie heeft het hoofd leeggemaakt, en helpt ook om de dagelijkse drukte te relativeren.

Overigens ontkom ik er niet aan om ook op vakantie met de ogen van een wethouder naar de omgeving te kijken. In de bus in Valencia constateer ik dat de ov-chipkaart massaal gebruikt wordt en prima werkt (elk ritje kost 0,69 cent). En als iemand met de rolstoel met de bus meewil schuift er keurig een klep uit de bus naar de stoep. Ik maak een aantekening in mijn hoofd dat dit toch een prima manier is om het ov toegankelijk te maken voor rolstoelers. In Valencia vind je trouwens overal fietsen in keurige klemmen die tegen een gering bedrag gehuurd kunnen worden. Bijna een ‘witte fietsenplan’. In een stad als Nijmegen waar iedereen een eigen fiets heeft zie ik zoiets nog niet zo snel gebeuren, of het moet voor recreatief gebruik door toeristen zijn.

Op het stadhuis zit de vaart er inmiddels weer volop in. De ene bespreking volgt op de andere. De belangrijkste klus voor de komende maanden is het afronden van de begroting. Daarin zullen we de afspraken uit het coalitieakkoord moeten omzetten in daden. Ons college wil investeren in een duurzaam, sociaal en economisch sterk Nijmegen. Maar we moeten ook forse bezuinigingen vanuit het Rijk opvangen. Met het vaststellen van de nieuwe stadsbegroting zullen deze bezuinigingen zichtbaar en voelbaar worden. Dit vraagt de komende tijd om stevige en soms pijnlijke keuzes van ons college en de gemeenteraad..

Na de 4Daagse de vakantie

De afgelopen week maakte ik voor het eerst de 4Daagse van een heel andere kant mee. Was ik de afgelopen jaren vaak met vakantie, dit keer kreeg ik als wethouder niet alleen met veel representatie activiteiten te maken, maar ook met de enorme hoeveelheid werk die vanuit de gemeente verzet wordt om dit allemaal mogelijk te maken.

Speciaal voor deze week kreeg ik een aparte map met daarin een tot op het uur uitgewerkt draaiboek. Waar moet ik zijn, hoe laat, wie zijn er nog meer en wie gaan we ontvangen. Wat is je rol, welke kleding wordt verwacht en nog veel meer details. Allemaal voorbereid door de afdeling representatie. Hun service ging zelfs zo ver dat ze tijdens de intocht zo’n 8000 gladiolen van overtollig groen ontdeden en die bossen dan aan de wethouders aanreikten, zodat we die aan de passerende wandelaars konden aanbieden.

Veel werk gebeurt zo’n week achter de schermen. Vanuit mijn portefeuille werd ik vooral op de hoogte gehouden over de ontwikkelingen rond afzettingen, de effecten van het sluiten van parkeergarages in het centrum na 18..00 uur en hoe het gaat met het taxivervoer. Daarover was voor de 4Daagse enige commotie, omdat de Nijmeegse taxi’s een vignet wilden en exclusief gebruik van taxistandplaatsen om daarmee een de honderden taxi’s uit andere delen van het land te weren. Volgens de taxiwet kan dat niet en dus kon het college daar niet aan meewerken. Toch bleek ook tijdens deze 4Daagse wel weer dat hier voor komend jaar wel behoefte is aan regulering. Op 1 januari volgend jaar verwachten we een nieuwe taxiwet die hiervoor ook mogelijkheden geeft. Dan kunnen we woekerprijzen voorkomen en krijgt de klant een taxichauffeur die de weg weet.

Ik kreeg deze week ook nog de kans om een paar mooie voorstellingen te bezoeken. Tim Knol en Frank Boeijen in de Stevenskerk en een bijzonder project van de Wintertuin in Habana, het prachtige evenement aan de overkant van de Waal. Daarnaast was zeker Roze Woensdag een hoogtepunt. Heel mooi dat er een vier roze burgemeesters aanwezig waren en dat er zoveel mensen in roze gekleed, de Roze Woensdag tot een succes maakten.

De intocht was bijzonder. We werden honderden keren bedankt voor een fantastische week. Het was emotioneel voor iedereen. Je krijgt niet veel kans om mensen te spreken. Maar als het lukt gaat het vaak om iemand die ziek is geweest en het nu bijna niet kan geloven dat hij die toch heeft volbracht en dat met tranen in de ogen aan mij vertelt, een volstrekte vreemde voor hem. Beter dan met dit evenement kan Nijmegen zich niet promoten.

Nu ga ik met vakantie. Even een paar weken weg, om eind augustus weer met heel veel energie aan de slag te gaan.

‘Verdwenen’ leerlingen

Hoewel het grootste deel van het onderwijsbeleid uit Den Haag komt, merk ik dat dat ik als wethouder op veel manieren invloed kan hebben op de kwaliteit van het onderwijs. Vooral wanneer er gemeentelijke middelen beschikbaar zijn voor extra aandacht voor risico-groepen. Zo leggen we de komende jaren veel nadruk op voorschoolse educatie en op het tegengaan van schooluitval in het voortgezet, en dan met name, het Middelbaar Beroeps Onderwijs (ROC). Daarnaast is het uitbreiden van het aantal ‘Brede Scholen’ een belangrijk terrein waarop de gemeente invloed heeft. Vorige week heb ik me intensief met elk van deze thema’s bezig gehouden.

Zo was ik dinsdag te gast op het ROC waar zo’n dertig gastouders van KION vanaf januari een cursus hebben gevolgd om als gastouder thuis kinderen op te vangen. Met het diploma kunnen ze zich laten inschrijven in het landelijk register kinderopvang. De gastouders zijn meestal vrouwen, Ik mag de cursisten toespreken en roep ze op vooral niet te stoppen na deze eerste cursus, maar verdere stappen te zetten in hun ontwikkeling als gastouder, zodat ze helemaal toegerust zijn op het bieden van een warm en geborgen klimaat voor kinderen De cursisten stralen en familieleden maken foto’s van het ondertekenen van de diploma’s. Komende week ontvangen nog eens enkele tientallen ouders hun diploma. Onder de cursisten die afgelopen dinsdag hun diploma ontvingen zaten trouwens ook twee mannen. Heel weinig, maar toch..

Op datzelfde ROC was ik woensdag wederom te gast, deze keer voor overleg met het ministerie van Onderwijs en het college van bestuur van het ROC om maatregelen te bespreken om vroegtijdig schoolverlaten tegen te gaan. Leerlingen die soms zomaar verdwijnen en die met heel veel aandacht van o.a. ons Bureau Leerplicht opgespoord worden om ze voor school te behouden. Maar de problemen van veel van deze jongeren zijn gigantisch. Verslaving, misbruik thuis, (gok)schulden maar ook ongemotiveerdheid door keuze van de verkeerde opleiding. Om de schooluitval tegen te gaan slaan gemeente en ROC nu de handen ineen om nog in september een groot deel van de dit schooljaar ‘verdwenen’ leerlingen op te sporen en terug te begeleiden naar een opleiding. Daarmee moet het percentage schooluitvallers de komende jaren 40% naar beneden gebracht. Een forse en belangrijke opdracht voor het ROC, want we mogen niet accepteren dat leerlingen zonder startkwalificatie het onderwijs verlaten.

De gemeente Njimegen steekt veel geld in de aanpak van laaggeletterdheid. Dat kunnen lezen en schrijven niet vanzelfsprekend is voor veel meer mensen dan ik dacht, bleek me donderdagmiddag weer toen een vertegenwoordiging van de mensen die binnen het ROC aan de aanpak van laaggeletterdheid werken bij mij op bezoek kwam. Eén van de cursisten kwam als ambassadeur mee en vertelde hoe hij na vele jaren de schroom overwonnen had om tegen zijn huisarts te zeggen dat hij niet kon lezen en schrijven. Hij werkte al jaren full time bij een telefoonaanbieder, en moest door zijn zeer beperkte schrijfcapaciteiten vooral vertrouwen op zijn geheugen om zijn werk te kunnen doen. Een cursus lezen en schrijven bij het ROC gaf hem het zelfvertrouwen terug om zich verder te ontwikkelen. Als ambassadeur voor de cursussen voor laaggeletterden bij het ROC vertelt hij nu overal over het belang van lezen en schrijven.

Voor mij maakte dit indrukwekkende verhaal weer eens duidelijk dat onderwijsbeleid ook op lokaal niveau iets voorstelt. Goed overleg met alle partijen en het beschikbare geld gericht inzetten voor de leerlingen die risico lopen, is de prioriteit. Zowel in de voorschoolse periode als in het voortgezet en het middelbaar onderwijs.

55.000 mensen voor Muse in het Goffertpark

Afgelopen zaterdagavond bleek weer dat Nijmegen misschien wel de mooiste locatie van het land heeft voor een popconcert. Muse, een van de beste live bands ter wereld, zette voor 55.000 fans een bijzonder spectaculaire show neer in het Goffertpark. Zo’n topact op de Goffertwei is prachtige promotie voor de stad, en is iets waar we erg trots op mogen zijn.

Musejuni2010Maar het zorgt ook voor een hoop geregel. Vorige week werd ik geconfronteerd met de impact van de enorme hoeveelheid mensen die naar zo’n concert komt op de bereikbaarheid van Nijmegen. Kunnen alle mensen op tijd bij het concert zijn, zijn de routes allemaal goed aangegeven, waar kan men parkeren en vooral, hoe zorgen we er voor dat zoveel mogelijk mensen met het openbaar vervoer komen?

Dat laatste bleek nog niet zo eenvoudig. Hoewel het concert ruim op tijd bij NS was aangekondigd bleken er veel werkzaamheden aan het spoor gepland. Een week voor aanvang van het concert kwam de NS daarom met de mededeling dat de laatste trein relatief vroeg zou vertrekken vanaf centraal station.

Het concert zou om 23.00 uur eindigen en de laatste trein uit Nijmegen vertrok al om 0.17 uur. Vooraf was ingeschat dat circa 12.000 mensen met de trein zouden komen. Wat zou er gebeuren als het niet zou lukken om binnen een uur en een kwartier iedereen van het Goffertpark naar het station te krijgen, en mensen hun laatste trein zouden missen?

Wat volgde was intensief overleg met de organisatie (Mojo en LOC7000) van het concert en de NS. Zowel wij als de organisatie wilden namelijk wel de zekerheid dat er voldoende bussen beschikbaar zouden zijn om iedereen op tijd te kunnen vervoeren richting station. Ook wilden we van de NS de garantie dat ze bussen achter de hand zouden houden voor het geval mensen toch de laatste trein zouden missen. Ook besloot de organisatie om de start (en dus ook het einde) van het concert met een kwartier te vervroegen, en werden de bezoekers van het concert vantevoren via e-mail opgeroepen om na afloop van het concert niet te blijven hangen.

Gelukkig zijn het concert en het transport van de bezoekers zonder noemenswaardige problemen verlopen. Nog tijdens het concert meldde de organistie me dat een kleine 8000 mensen met de trein en de pendelbussen naar het concert waren gekomen, dus dat zou na afloop geen problemen opleveren.

Jammer is het natuurlijk wel dat de e-mail die aan bezoekers is gestuurd met de oproep om op tijd richting station te vertrekken meer mensen heeft doen besluiten met de eigen auto te komen met alle nadelen van dien. Dat willen we natuurlijk ook niet, maar in dit geval hadden Mojo en Loc 7000 geen andere keuze. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van de professionaliteit waarmee het concert was georganiseerd.

Er ligt al wel een afspraak om met de organisatie en de NS de gang van zaken goed te evalueren. Eind 2012 hebben we waarschijnlijk een nieuw treinstation bij het Goffertpark. Mogelijk dat dat de logistiek bij dit soort concerten, die toch heel interessant zijn voor Nijmegen, eenvoudiger maakt.

Komend weekend is Rockin’Park. Opnieuw verwachten we vele duizenden fans. Opnieuw een test voor de orgainsatiekracht van de stad maar zeker ook van de afspraken met organisatie en NS. Zondagmiddag krijg ik een uitgebreide rondleiding achter de schermen, en pik ik misschien ook nog het optreden van Pearl Jam mee.