Playing for success

Tegen zes uur rijd ik op zaterdagavond richting het stadion van NEC. Hoewel NEC vanavond thuis tegen Willem II speelt, is dat niet het doel. In de persruimte wordt vanavond een overeenkomst getekend door de schoolbesturen voor primair en voortgezet onderwijs en NEC. Ze gaan het project ‘Playing for succes’ uitvoeren.

Dit concept dat is overgewaaid uit Engeland richt zich op kinderen in de leeftijd van 8 tot 14 jaar die op school minder presteren dan ze zouden kunnen. Gedurende 10 weken krijgen ze een keer per week 2,5 uur begeleiding in het stadion van NEC. Ze krijgen in groepjes van maximaal 15 kinderen huiswerkbegeleiding maar maken ook kennis met de profs van NEC. Het voetbalstadion, de sport en de professionele omgeving hebben een positieve invloed op de prestaties van de leerlingen. Het project pas ook mooi in een groot aantal activiteiten die NEC doet voor en met de stad onder het motto, ‘Wij staan voor de wijk’.

In het stadion is het al een drukte van belang. Op de bar staat een schaal broodjes. Overal supporters begeleiders, televisie-camera’s. Het eerste publiek zoekt ook al een plekje op de tribune. In de persruimte ontmoet ik de vertegenwoordigers van de schoolbesturen, NEC-directeur Jacco Swart, en de begeleiders van de leerlingen.

Voor de perstafel staat een groot bord waarop alle betrokkenen hun handtekening zetten. Naast NEC en de schoolbesturen zijn dat ook de Hogeschool Arnhem Nijmegen, ROC Nijmegen en de stichting Wij staan voor de wijk. Ook de gemeente draagt Playing for succes een warm hart toe. Alle aanwezigen zijn het erover eens dat het goed is dat dit veelbelovende concept ook bij andere profclubs in Nederland wordt opgezet. De komende drie jaar zullen veel jongeren inspiratie uit deze omgeving halen en ook meer uit zichzelf.

Er worden foto’s gemaakt en de camera van Nijmegen 1 legt alles vast. De broodjes staan onaangeroerd op de bar. Voor iedereen die voor de wedstrijd blijft, is er een diner boven in het stadion. Ik neem afscheid om thuis te gaan eten en een afspraak gestand te doen die al weken geleden gemaakt werd. Dat gaat nu voor. Al had ik natuurlijk NEC wel met 3-1 willen zien winnnen.

Sneeuw

Nederland was afgelopen week in de ban van de sneeuw. Treinen hebben het moeilijk, maar ook het autoverkeer liep vast. Niet alleen in Nijmegen overigens, maar dat is een schrale troost voor een wethouder mobiliteit. Op maandag zat de hele stad dicht en op donderdag, wederom een flinke sneeuwdag, gebeurde het opnieuw.

Vanuit mijn raam zie ik de sneeuwvlokken op donderdagmiddag neerdwarrelen op de binnenplaats van het stadhuis. Het ziet er niet heftig uit, zo in de beschutting van de eeuwenoude muren. Om twee uur ‘s middags stap ik met collega-wethouder Hannie Kunst in de auto, op weg naar Arnhem. We gaan de Beijenscollectie, een collectie Indische kunstvoorwerpen, officieel overdragen aan Museum Bronbeek.

We hebben een uur reistijd geboekt. Dat is normaal gesproken meer dan voldoende, maar op de Waalbrug staan we al stil. Langzaam schuiven we in de richting van Lent. Na het stoplicht bij de Laauwikstraat stroomt het redelijk vlot door. In mijn hoofd maak ik een aantekening eens naar de afstelling van de verkeerslichten staduitwaarts te laten kijken. Kunnen die niet wat langer groen blijven? Een half uur te laat komen we in Bronbeek aan, dat er inmiddels prachtig bij ligt onder een mooie witte deken. In het statige landhuis volgen toespraken, gamelanmuziek en versnaperingen elkaar op. De prachtige collectie Indische kunstvoorwerpen van de gemeente krijgt een nieuw thuis.

Hier kunnen de bijna 2500 objecten bestudeerd en getoond worden. Na het ondertekenen van de notariële actie is de overdracht officieel en vertrekken Hannie en ik rond vijf uur weer richting Nijmegen. Het sneeuwt nog steeds. Ter hoogte van Presikhaaf schuiven we aan in de file op weg naar de Pleijroute. We doen een half uur over ongeveer een kilometer. We maken er het beste van, en nemen ondertussen allerlei dossiers door. De tijd wordt nuttig besteed, maar we hadden de bedoeling toch uiterlijk half zeven in Brakkenstein te zijn voor de maandelijkse bijeenkomst van het Stedelijk Netwerk Nijmegen. Redelijk vlot bereiken we de afslag A15 op de A325, maar dan staat het vast. Sneeuw en koopavond (Sinterklaas) zijn een slechte combinatie, zo blijkt.

Onderweg krijg ik regelmatig sms-jes van mijn bereikbaarheidscoördinator en van de politie, zodat ik goed op de hoogte ben van wat er in en om Nijmegen gebeurt. Zo blijkt er rond 17.00 een aanrijding op de Waalbrug bij Lent te zijn, die de politie binnen een kwartier oplost. Op de St. Annastraat wordt een verkeerslicht geramd. Verder blijken automobilisten vaak de kruisingen niet vrij te houden, waardoor kruisend verkeer geen kant op kan. De lussen in het wegdek die de verkeerslichten van informatie voorzien, blijven voortdurend bezet, waardoor verkeerde informatie wordt doorgegeven.

De sms-jes geven ons inzicht in de situatie in en om de stad, en het maakt het een beetje makkelijker om ons neer te leggen bij het feit dat we amper vooruit komen. Na de Waalbrug stroomt het weer lekker door en we sluiten rond 20.00 uur aan bij het Stedelijk Netwerk.

Op vrijdag staat de krant natuurlijk vol met de ergernissen die iedereen in het hele land heeft ervaren. En natuurlijk ontvang ik de nodige mailtjes en tweets met goedbedoelde adviezen. De Waalkade openstellen, verkeersregelaars op de kruisingen zodat die vrij blijven, de verkeerslichten bij Lent anders afstellen. Alles komt voorbij.

Dat laatste blijkt meteen te regelen. De andere punten nemen we mee in de evaluatie van deze barre dag. We zullen al onze al onze creativiteit moeten aanwenden om de doorstroming in dit soort situaties beter te maken. Een belangrijk punt op dat vlak is m.i. de verbetering van de informatievoorziening aan reizigers, bijvoorbeeld via twitter en sms-diensten.

En verder is het met smart wachten tot de Oversteek, onze nieuwe stadsbrug, in 2013 klaar is. Tot het zover is blijven de Waalbrug en de singels de enige route binnen de stad naar het noorden, en die kunnen gewoon niet meer verkeer aan. Het is een gegeven waar ik maar met moeite genoegen mee kan nemen.