Gedicht op een T-shirt

Elke maandag zit helemaal dichtgetimmerd met portefeuille-overleggen (‘PO’s’, zoals het in het stadhuisjargon heet) over mijn portefeuille’s Mobiliteit, Cultuur en Onderwijs. Deze maandag (4 oktober) is wat dat betreft niet anders. Maar om 13.00 uur heb ik een mooie onderbreking.

In de hal van Voorzieningenhart De Klif in Oosterhout wordt dan namelijk het laatste gedicht van onze afscheid nemende Stadsdichter Jaap Robben onthuld. Voor 217 leerlingen uit groep 7 en 8 van basisscholen De Oversteek en De Geldershof, en de brugklassers van het Citadel College schreef Jaap een gedicht met precies 217 tekens. Elke letter van het gedicht is op een t-shirt gedrukt. Door middel van workshops hebben alle leerlingen zelf een gedicht geschreven bij hun letter. Dit gedicht staat ook op de achterkant van het t-shirt. Een fotografe legde vervolgens alle leerlingen vast met hún letter op een t-shirt en hún gedicht. De foto’s vormen een tentoonstelling die vandaag wordt geopend, samen met de gedichten die als een waslijn aan de balustrade van de hal in De Klif zijn bevestigd.

Trots lopen de leerlingen deze middag langs de foto’s, en wijzen op de shirts die ze gemaakt hebben. Ik mag de leerlingen toespreken. Geen publiek om nou eens diepgaand de waarde van poëzie te bespreken. Gelukkig ben ik onderwijzer geweest en lukt het om de aandacht te krijgen en lang genoeg vast te houden.

Gedichten schrijven is niet makkelijk omdat je heel precies moet weten wat je wilt zeggen. Daar moet je dan ook nog de juiste woorden voor vinden. Een gedicht schrijven helpt daarom om goed naar je omgeving te kijken. Je moet vooral nadenken over wat je van je omgeving vindt en dat dan in woorden vatten. De leerlingen lijken het met me eens, zeker als ik de hoop uitspreek dat een van hen in de toekomst een keer Stadsdichter zal worden.

Drie leerlingen lezen hun gedicht voor. Een beetje schuchter maar met overtuiging lezen ze hun werk voor en krijgen er een gul applaus voor. Mooi om te zien hoe die bijna-pubers zo met taal en hun gevoelens bezig zijn geweest. Jaap Robben leest ook zijn gedicht nog eens voor en neemt daarmee afscheid als Stadsdichter. Toeval zegt hij, maar het is wel een mooi moment omdat hij zich bij zijn aantreden tot doel had gesteld zijn gedichten vooral onder de mensen te brengen.

Vandaag is hem dat prima gelukt. Samen met Lux heeft hij er een geslaagd project van gemaakt. Rond twee uur rijd ik terug naar het stadhuis voor een reeks volgende vergaderingen. Ondertussen realiseer ik me dat wat we in die vele vergaderingen beslissen kunnen leiden tot mooie resultaten. Het Stadsdichterproject en de happening in De Klif vanmiddag zijn er een goed voorbeeld van.

Het gedicht Jaap Robben:

Vanaf een overkant kun je het beste naar jezelf kijken.

Je herkent de dingen, wijst ze met je vinger aan.

Een trein, het strand, bomen en je school.

Misschien het puntje van je huis.

Maar je voelt dat er iets mist in het geheel.

Iemand,

op jouw fiets bijvoorbeeld,

met jouw naam.