Van OV strip naar OV chip

Over een half jaar kunnen we in heel Nederland alleen nog met de OV-chipkaart reizen in het openbaar vervoer. De weg naar dit moment is lang geleden ingeslagen. Toch lijkt het er op dat de lange aanloop voor de Stadsregio ArnhemNijmegen niet lang genoeg is geweest om op 18 november aanstaande zonder zorgen op het nieuwe systeem over te stappen. Er klinken nog steeds verwijten over de informatie aan de reizigers en sommige mensen zien onwil om technische problemen op te lossen. In de gemeenteraad van woensdag 15 september werd er heftig over gediscussieerd.

Een specifiek Nijmeegs probleem is dat de zones voor het reizen met de strippenkaart in een aantal delen van de stad vrij groot zijn. Een rit vanaf het centrum richting het MaasWaalkanaal kost bijvoorbeeld slechts 2 strippen. Met de OV-chipkaart betaalt de reiziger per kilometer en dan gaat de prijs voor dit soort lange ritten omhoog. Wat in Nijmegen ook niet voordelig uitpakt is dat bij ons vrijwel alle lijnen ook Centraal Station en het centrum aandoen. Dat maakt een busrit vaak langer en met de ov-chip betaal je ook voor deze ‘omrijkilometers’.

Een mogelijke oplossing is dat we het lijnennet aanpassen zodat de routes korter worden. Dat kan natuurlijk, maar het gevolg is dat de bereikbaarheid van het OV in sommige delen van de stad minder goed wordt. Ik vind het belangrijk dat mensen binnen een redelijke afstand van hun woning op de bus kunnen stappen. Het zal niet eenvoudig zijn om buslijnen te verleggen zonder dat dit onrust veroorzaakt in de wijk. De SP liet woensdag al weten dat het lijnennet prima is en niet moet worden veranderd.

Er wordt ook gesuggereerd om de reisafstand hemelsbreed te meten en die afstand te betalen. Dat klinkt logisch. Maar als je dit systeem toepast zonder de kilometerprijs te verhogen zal de opbrengst voor de busmaatschappij lager uitvallen en moet de gemeente Nijmegen of Stadsregio extra geld bij te leggen om dit inkomstenverlies te compenseren. Dat gaat al snel om tonnen per jaar, geld dat uiteindelijk toch weer uit de portemonnaie van ons allemaal komt.

Alle opties moeten we nog goed bestuderen en met de Stadsregio bespreken maar gezien de geschetste dilemma’s wil ik op voorhand niet al te hoge verwachtingen wekken.

Weer aan het werk

Bij terugkeer van vakantie, inmiddels al weer ruim twee weken geleden, is de stapel stukken op mijn bureau immens. Drie forse pakketten vullen mijn voor de vakantie nog zo zorgvuldig opgeruimde bureau. Gelukkig is de agenda nog niet van uur tot uur volgeboekt met afspraken. Toch begin ik niet met tegenzin aan het leeswerk. De vakantie heeft het hoofd leeggemaakt, en helpt ook om de dagelijkse drukte te relativeren.

Overigens ontkom ik er niet aan om ook op vakantie met de ogen van een wethouder naar de omgeving te kijken. In de bus in Valencia constateer ik dat de ov-chipkaart massaal gebruikt wordt en prima werkt (elk ritje kost 0,69 cent). En als iemand met de rolstoel met de bus meewil schuift er keurig een klep uit de bus naar de stoep. Ik maak een aantekening in mijn hoofd dat dit toch een prima manier is om het ov toegankelijk te maken voor rolstoelers. In Valencia vind je trouwens overal fietsen in keurige klemmen die tegen een gering bedrag gehuurd kunnen worden. Bijna een ‘witte fietsenplan’. In een stad als Nijmegen waar iedereen een eigen fiets heeft zie ik zoiets nog niet zo snel gebeuren, of het moet voor recreatief gebruik door toeristen zijn.

Op het stadhuis zit de vaart er inmiddels weer volop in. De ene bespreking volgt op de andere. De belangrijkste klus voor de komende maanden is het afronden van de begroting. Daarin zullen we de afspraken uit het coalitieakkoord moeten omzetten in daden. Ons college wil investeren in een duurzaam, sociaal en economisch sterk Nijmegen. Maar we moeten ook forse bezuinigingen vanuit het Rijk opvangen. Met het vaststellen van de nieuwe stadsbegroting zullen deze bezuinigingen zichtbaar en voelbaar worden. Dit vraagt de komende tijd om stevige en soms pijnlijke keuzes van ons college en de gemeenteraad..