Na de 4Daagse de vakantie

De afgelopen week maakte ik voor het eerst de 4Daagse van een heel andere kant mee. Was ik de afgelopen jaren vaak met vakantie, dit keer kreeg ik als wethouder niet alleen met veel representatie activiteiten te maken, maar ook met de enorme hoeveelheid werk die vanuit de gemeente verzet wordt om dit allemaal mogelijk te maken.

Speciaal voor deze week kreeg ik een aparte map met daarin een tot op het uur uitgewerkt draaiboek. Waar moet ik zijn, hoe laat, wie zijn er nog meer en wie gaan we ontvangen. Wat is je rol, welke kleding wordt verwacht en nog veel meer details. Allemaal voorbereid door de afdeling representatie. Hun service ging zelfs zo ver dat ze tijdens de intocht zo’n 8000 gladiolen van overtollig groen ontdeden en die bossen dan aan de wethouders aanreikten, zodat we die aan de passerende wandelaars konden aanbieden.

Veel werk gebeurt zo’n week achter de schermen. Vanuit mijn portefeuille werd ik vooral op de hoogte gehouden over de ontwikkelingen rond afzettingen, de effecten van het sluiten van parkeergarages in het centrum na 18..00 uur en hoe het gaat met het taxivervoer. Daarover was voor de 4Daagse enige commotie, omdat de Nijmeegse taxi’s een vignet wilden en exclusief gebruik van taxistandplaatsen om daarmee een de honderden taxi’s uit andere delen van het land te weren. Volgens de taxiwet kan dat niet en dus kon het college daar niet aan meewerken. Toch bleek ook tijdens deze 4Daagse wel weer dat hier voor komend jaar wel behoefte is aan regulering. Op 1 januari volgend jaar verwachten we een nieuwe taxiwet die hiervoor ook mogelijkheden geeft. Dan kunnen we woekerprijzen voorkomen en krijgt de klant een taxichauffeur die de weg weet.

Ik kreeg deze week ook nog de kans om een paar mooie voorstellingen te bezoeken. Tim Knol en Frank Boeijen in de Stevenskerk en een bijzonder project van de Wintertuin in Habana, het prachtige evenement aan de overkant van de Waal. Daarnaast was zeker Roze Woensdag een hoogtepunt. Heel mooi dat er een vier roze burgemeesters aanwezig waren en dat er zoveel mensen in roze gekleed, de Roze Woensdag tot een succes maakten.

De intocht was bijzonder. We werden honderden keren bedankt voor een fantastische week. Het was emotioneel voor iedereen. Je krijgt niet veel kans om mensen te spreken. Maar als het lukt gaat het vaak om iemand die ziek is geweest en het nu bijna niet kan geloven dat hij die toch heeft volbracht en dat met tranen in de ogen aan mij vertelt, een volstrekte vreemde voor hem. Beter dan met dit evenement kan Nijmegen zich niet promoten.

Nu ga ik met vakantie. Even een paar weken weg, om eind augustus weer met heel veel energie aan de slag te gaan.

‘Verdwenen’ leerlingen

Hoewel het grootste deel van het onderwijsbeleid uit Den Haag komt, merk ik dat dat ik als wethouder op veel manieren invloed kan hebben op de kwaliteit van het onderwijs. Vooral wanneer er gemeentelijke middelen beschikbaar zijn voor extra aandacht voor risico-groepen. Zo leggen we de komende jaren veel nadruk op voorschoolse educatie en op het tegengaan van schooluitval in het voortgezet, en dan met name, het Middelbaar Beroeps Onderwijs (ROC). Daarnaast is het uitbreiden van het aantal ‘Brede Scholen’ een belangrijk terrein waarop de gemeente invloed heeft. Vorige week heb ik me intensief met elk van deze thema’s bezig gehouden.

Zo was ik dinsdag te gast op het ROC waar zo’n dertig gastouders van KION vanaf januari een cursus hebben gevolgd om als gastouder thuis kinderen op te vangen. Met het diploma kunnen ze zich laten inschrijven in het landelijk register kinderopvang. De gastouders zijn meestal vrouwen, Ik mag de cursisten toespreken en roep ze op vooral niet te stoppen na deze eerste cursus, maar verdere stappen te zetten in hun ontwikkeling als gastouder, zodat ze helemaal toegerust zijn op het bieden van een warm en geborgen klimaat voor kinderen De cursisten stralen en familieleden maken foto’s van het ondertekenen van de diploma’s. Komende week ontvangen nog eens enkele tientallen ouders hun diploma. Onder de cursisten die afgelopen dinsdag hun diploma ontvingen zaten trouwens ook twee mannen. Heel weinig, maar toch..

Op datzelfde ROC was ik woensdag wederom te gast, deze keer voor overleg met het ministerie van Onderwijs en het college van bestuur van het ROC om maatregelen te bespreken om vroegtijdig schoolverlaten tegen te gaan. Leerlingen die soms zomaar verdwijnen en die met heel veel aandacht van o.a. ons Bureau Leerplicht opgespoord worden om ze voor school te behouden. Maar de problemen van veel van deze jongeren zijn gigantisch. Verslaving, misbruik thuis, (gok)schulden maar ook ongemotiveerdheid door keuze van de verkeerde opleiding. Om de schooluitval tegen te gaan slaan gemeente en ROC nu de handen ineen om nog in september een groot deel van de dit schooljaar ‘verdwenen’ leerlingen op te sporen en terug te begeleiden naar een opleiding. Daarmee moet het percentage schooluitvallers de komende jaren 40% naar beneden gebracht. Een forse en belangrijke opdracht voor het ROC, want we mogen niet accepteren dat leerlingen zonder startkwalificatie het onderwijs verlaten.

De gemeente Njimegen steekt veel geld in de aanpak van laaggeletterdheid. Dat kunnen lezen en schrijven niet vanzelfsprekend is voor veel meer mensen dan ik dacht, bleek me donderdagmiddag weer toen een vertegenwoordiging van de mensen die binnen het ROC aan de aanpak van laaggeletterdheid werken bij mij op bezoek kwam. Eén van de cursisten kwam als ambassadeur mee en vertelde hoe hij na vele jaren de schroom overwonnen had om tegen zijn huisarts te zeggen dat hij niet kon lezen en schrijven. Hij werkte al jaren full time bij een telefoonaanbieder, en moest door zijn zeer beperkte schrijfcapaciteiten vooral vertrouwen op zijn geheugen om zijn werk te kunnen doen. Een cursus lezen en schrijven bij het ROC gaf hem het zelfvertrouwen terug om zich verder te ontwikkelen. Als ambassadeur voor de cursussen voor laaggeletterden bij het ROC vertelt hij nu overal over het belang van lezen en schrijven.

Voor mij maakte dit indrukwekkende verhaal weer eens duidelijk dat onderwijsbeleid ook op lokaal niveau iets voorstelt. Goed overleg met alle partijen en het beschikbare geld gericht inzetten voor de leerlingen die risico lopen, is de prioriteit. Zowel in de voorschoolse periode als in het voortgezet en het middelbaar onderwijs.