Expeditie Kopenhagen

Elke ochtend fietst een vrouw van middelbare leeftijd de st. Annastraat af naar het centrum. Op haar bagagedrager heeft ze een krukje gebonden en daar bovenop een tamboerijn. Ze gaat naar haar werk. Elke dag zit ze op Plein 44 op haar krukje en laat de bellen van haar tamboerijn rinkelen. Daarbij stoot ze zweverige hoge klanken uit, die ik voor het gemak maar zingen noem. Wie vaker in het centrum van Nijmegen komt heeft haar ongetwijfeld gezien en gehoord. Ze doet dit voor de wereldvrede, zo heb ik gehoord. Elke dag, al een paar jaar lang.

Ik moest aan deze bevlogen strijdster voor de wereldvrede denken toen ik vanavond in het journaal de commotie zag in Kopenhagen, waar ondanks de aankomst van Obama, nog steeds geen akkoord gesloten is. Duizenden mensen buigen zich de laatste week in Kopenhagen over het probleem van de klimaatverandering en proberen afspraken te maken om de opwarming van de aarde te beperken tot 2 graden. Ze lijken er niet uit te komen, en toch blijft iedereen zeggen dat het zo belangrijk is dat er een akkoord komt.

Sommigen zeggen dat alleen het feit al dat er hier zoveel mensen bij elkaar zijn en over het klimaatprobleem praten al winst is. Wijnand Duuvendak, Jaqueline Cramer en alle andere groten der aarde, zetten zich tomeloos in. Nog steeds zonder resultaat, maar bevlogen en onvermoeibaar. Is dat erg dat er geen akkoord lijkt te komen?

Volgens Wubbo Okkels, in de studio bij Clairy Polak, niet. Nederland moet gewoon zelf de maatregelen nemen die ons in 2050 brengen bij een klimaatneutrale samenleving. Dat zijn maatregelen die Nederland heel gemakkelijk zelf kan nemen, ook zonder afspraken in Kopenhagen. Bestel zonnepanelen, die je dan zonder subsidie op zijn dak legt, en je stroomrekening gaat naar nul. Zet die windmolens neer, isoleer de huizen en vervang die ouderwetse verwarmingsketels. Allemaal maatregelen die we in Nederland kunnen nemen, maar die niet genomen worden. We lopen hopeloos achter, hoor ik Okkels zeggen.

Zelf doen is dus het devies. Overheid, zorg dat de belemmeringen om het zelf te doen weggenomen worden. En stimuleer het bedrijfsleven om echt in nieuwe technologie te investeren. Beginnen bij jezelf dus, en je niet afhankelijk maken van anderen en geloven in je eigen kracht. Net als die mevrouw die elke dag op haar fietsje naar de stad gaat en daar met haar triangel zwaait en misschien een hele kleine bijdrage levert aan de wereldvrede. Door gewoon stug vol te houden en te geloven dat het echt helpt. Ik hoop dat ze dit werk nog lang blijft doen.