DSB, van dader naar slachtoffer

Toen Pieter Lakeman vorige week spaarders bij de DSB Bank opriep hun spaargeld op te nemen, om zo het failliet van de bank te bewerkstelligen, was het beeld van de DSB Bank die van dader. De bank die de kleine man een poot uitdraait met provisies van 80% op koopsompolissen. Instant winst die Dirk Scheringa via een van zijn talloze bv-tjes afroomde om zijn speeltjes mee te financieren. Het Dirk Scheringa Museum voor realistische kunst bijvoorbeeld in Spanbroek, de schaatsploeg en niet in de laatste plaats AZ. De club die hij kocht en het dit jaar schopte tot landskampioen.

Persvoorlichter Wilting schermde Scheringa af, deed alle kritiek af als onzin en er was bij de bank niks aan de hand. Hij leek op de voorlichter van Saddam Hoessein die tijdens die beroemde persconferentie vertelde dat de Amerikanen in de pan gehakdt werden en dat ze mijlen van Bagdad waren, terwijl het gebouw waar hij stond schudde op zijn grondvesten. De bank achter de montere Wilting brokkelde zichtbaar af, en hij roeptndat er niks aan de hand is.

Alle tv-programma’s belichten ondertussen de woekerpraktijken van de bank en de slachtoffers van de bank die hun hypotheek niet meer kunnen betalen komen keer op keeer in beeld. Huilende huizenbezitters die Dirk Scheringa afschilderen als een boef eersteklas.

Hoe anders is het beeld er een week later. Werknemers van DSB zitten twee avonden achter elkaar bij Pauw & Witteman en verklaren Scheringa heilig. Hij is de man die hart heeft voor de zaak. Die zich inzet voor behoud van hun banen en die de ‘problemen’ die er waren met ‘een aantal’ klanten oplost. Lakeman krijgt de Zwarte Piet, want hij maakt de bank kapot. Als de woeker provisies ter sprake komen, wordt gewezen naar andere banken die dat ook doen, dat het nu allemaal aangepakt wordt, en dat de Nederlandse Bank er van wist. Ook toen Scheringa in 2007 een bankvergunning kreeg.

Wilting is in geen velden of wegen meer te bekennen, en Scheringa heeft zelf het podium betreden. Grauw, maar stijdlustig, kijkt hij in de camera. De hondeogen stralen ‘slachtoffer’ uit, en hij laat niet na zich als volksheld te laten zien met de trouwe werknemers. De dader is nu De Nederlandse Bank of Wouter Bos, of allebei, die een redding door vijf grote Nederlandse banken blokkeerden door zondagavond te lekken over de zitting van de rechter de volgende ochtend waarin uitstel van betaling voor de bank zou worden aangezegd.

Handige communicatie kan het beeld van een bank, en de man erachter, radicaal omdraaien. Van dief en oplichter is het iemand gelukt om slachtoffer te worden. Een prachtige case voor een cursus crisiscommunicatie. Zou Klaas Wilting er toch achter zitten?