Twintig maanden knettergek

Dit is de titel van het boek dat Ella Vogelaar, samen met haar man, schreef over haar slechts twintig maanden durende ministerschap. Een boek dat bestaat uit dagboekaantekeningen die de partners elkaar gedurende deze hectische periode stuurden. Ik kreeg het onder ogen bij vrienden en ze raadden me aan het te lezen. Ik was nooit zo’n fan van Ella als minister. Haar uitstraling was nors, beetje slordig en zelden stevig en overtuigend. Ik herinnerde me natuurlijk vooral het filmpje van Geen stijl wat natuurlijk geen stijl was maar waarin ze ook niet liet zien goed met de pers om te kunnen gaan. Een ander kritisch moment in haar carrière als minister was het optreden bij Pauw&Witteman waarin ze werd afgeserveerd door Jort Kelder en Heleen van Royen. Een onsmakelijke vertoning, vond Paul Wittaman later ook zo lees ik in het boek, maar waar ze ook slecht mee om kon gaan.

Tja, als je dan het boek gaat lezen komen natuurlijk deze momenten naar voren maar tot mijn verbazing blijkt uit de passages daarover dat Ella vooral behoorlijk naief was over  haar media performance. Ze lijkt er niet om te geven, en put vooral energie uit de persoonlijke contacten in de wijken, met de mensen waarvoor ze het doet. En dat is waar ik vind dat Ella goed uit de verf komt. Ze is eigenlijk geen (machts)politica die onder de Haagse kaasstolp mee wil doen met de spelletjes en het gekonkel. Ze gaat voor het resultaat en richt daar al haar energie op. En ik was het over het algemeen met haar benadering zeer eens.

Opvallend, of misschien ook niet voor insiders, is de bijzonder zwakke leiding van Wouter Bos. Van de PvdA als geheel eigenlijk. Iedereen lijkt maar wat te doen. Men is bang om met elkaar in gesprek te gaan over de hoofddoelstellingen van het beleid. Wouter wil alles in bi-lateraaltjes regelen, en in het bewindspersonen overleg alleen over zaken in de ministerraad praten. Geen algemene discussies over zaken die de beleidsterreinen van de bewindspersonen overschrijden.

Er is geen regie, hij laat niks van zich horen, opereert solistisch en kan slecht tegen kritiek. Althans zo vind ik het in het boek terug. Mijn vriend van wie ik het boek kreeg, werkt dicht bij een van de ministers en kon vanuit zijn waarneming onderschrijven dat hier een minister met een onmogelijke opdracht op pad is gestuurd en daarna in de steek gelaten.

Misschien was het probleem wel dat Ella geen echte  PvdA-er is. Ooit lid van de CPN en ze heeft geen echte band met de partij waarvoor ze minister is. Dat ze een andere opvatting had over het integratiebeleid had Wouter van te voren moeten checken, maar uit het boek blijkt duidelijk dat dat op geen enkele manier gedaan is. Geen wonder dat de PvdA op 15 zetels in de peilingen staat. De kiezer ziet en voelt dat de partij geen leiding heeft. En voorlopig lijkt die er ook niet aan te komen.

Winnen doe je met respect

Onder deze titel voer afgelopen zaterdag een boot mee met de Gay Pride Canal Parade in Amsterdam, op initiatief van Johan Kenkhuis. Voor het eerst sporters, homo en hetero, die laten zien dat er in de (top) sport nog een wereld te winnen is als het om homo-emancipatie gaat.

Toen ik zondagavond, nog moe van de fantastische tocht door de Amsterdamse grachten, huis kwam zag ik het verslag van de laatste dag van het WK-Zwemmen in Rome. Johan Kenkhuis en Inge de Bruijn kregen de ruimte in het programma een filmpje te laten zien van de boot en de sporters die in de parade meevoeren. Een minuut of vier explicite aandacht voor homoseksualiteit in de sport. Voor het eerst dat er zoveel aandacht voor was en dat het zo integer aan de orde kwam. Zonder de Gay Pride was dat niet gebeurd en alleen al daarom is de Canal Parade belangrijk. Het is elk jaar opnieuw weer een uitstekende aanleiding voor bedrijven, politici en maatschappelijke organisaties om aangesproken te worden op hun tolerantie en het biedt een uitstekend platform om het thema aan de orde te stellen.

In 2003, toen ik nog voorzitter van COC Nederland was, hebben we onze nieuwjaarsreceptie in het teken van homoseksualiteit en sport gezet. Erica Terpstra zou komen maar helaas op het laatste moment verhinderd. Wel waren (wijlen) John Blankensteijn en Andy Houtkamp aanwezig om met het pubiek over het thema te spreken. Een pril begin en de actie van Johan Kenkhuis is een enorme stap vooruit. Kijk eens op winnenmetrespect.nl en sluit je aan.

Ik was vrijdag eigenlijk behoorlijk teleurgesteld in Ilja Leonard Pfijffer in NRC Next. Meestal heeft hij een gefundeerd en afgewogen column maar deze keer liet hij zien er niets van begrepen te hebben. Natuurlijk mag een column prikkelen of ongenuanceerd zijn, maar de Canal Parade af te schilderen als een optocht van piemels, vagina’s en borsten is wel heel erg kort door de bocht. Hij is er vast nooit geweest en heeft ook op Youtube de filmpjes niet gezien. Zou hij toch eens moeten doen dan kan hij zien dat die hele parade een grote uiting is van trots, plezier en zelfspot. Ik geloof er niks van dat dit de emancipatie belemmert. Juist de zichtbaarheid van homoseksualiteit in al zijn vormen is essentieel voor respect en acceptatie. Want laten we eerlijk zijn, als homoseksualiteit onzichtbaar is in het dagelijks leven is het wel heel makkelijk om tolerant te zijn.

Wie moeite heeft met die parade moet zich echt eens afvragen hoe tolerant hij echt is. En kom me niet aan met het dubbelhartige ‘Ik heb er geen moeite mee maar ik ben bang voor die mensen die er niet voor uit durven te komen’. Als we zo blijven denken komt niemand meer uit de kast.