Zedenmisdrijven

Afgelopen week onstond opschudding op een basisschool in Nijmegen omdat twee 7-jarige kinderen twee klasgenootjes van zes en zeven hadden ‘verkracht’. Let op het taalgebruik. De leerkrachten probeerden de zaak intern af te handelen, maar een flinke groep ouders dwong het team, via de ouderraad, om actie te ondernemen. In NRC Next schreef een van de ouder vandaag een ingezonden stuk waarin ze de positie betrekt dat de eventuele schade die de kinderen oplopen veroorzaakt wordt door het gedrag van de ouders en niet door de zogenaamde ‘verkrachting’.

Wat bezielt deze ouders? Natuurlijk kan ik me voorstellen dat je niet wil dat jouw kind ook maar iets in deze zin wordt aangedaan. Maar hebben we hier niet te maken met onschuldige seksueel getinte (kinder)spelletjes? Zou het niet eenvoudig afgedaan kunnen worden met een gesprek met de betrokken kinderen zonder het meteen als een traumatische ervaring te bestempelen. Het valt me op dat elke keer als dit soort zedenzaken aan de orde zijn per definitie gesproken wordt van slachtoffers, traumatische ervaringen, noodzakelijke psychologische begeleiding et cetera. Zou het ook niet zo kunnen zijn dat seksueel getinte spelletjes tussen kinderen en jongeren horen bij het opgroeien en door ouders en professionals niet geproblematiseerd moeten worden. Ik vind van wel.

Anders wordt het als volwassenen zich aan kinderen vergrijpen. Daar ligt een duidelijke grens. Een volwassene heeft ten opzichte van kinderen altijd meer macht en wat betrokkenen ook zeggen, er kan nooit sprake zijn van een gelijkwaardige positie. Dus ook nooit van het accepteren van seksuele contacten.

Maar het zou toch goed zijn als kinderen van 7 niet beticht worden van ‘verkrachting’ en niet geschorst moeten worden. Ik schrik van ouders die zo denken hun kinderen te moeten beschermen.