Komkommertijd

Heeft u dat nou ook in deze tijd van het jaar dat je je afvraagt hoe het mogelijk is dat het land zomaar op slot kan?  Aanstaande vrijdag gaat de Tweede Kamer aan de bar-B-que op het binnenhof en dan begint het zomerreces. Tot begin september vergadert de kamer niet. Nou zullen ze niet allemaal tot die tijd op het strand vertoeven, met de fiets door de Pyreneeën trekken of een boek gaat schrijven, maar toch.

Ook de gemeenteraden en provinciale staten trekken de komende weken de deur achter zich dicht. We hoeven ons dus even niet druk te maken over verzakkende stoeptegels, bomen die niet gekapt hadden moeten worden (of juist wel) of hoe het komt dat een interim theaterdirecteur jarenlang de boel kan tillen zonder dat iemand het merkt.

De zomer is er en dan is het komkommertijd. Als de politiek niet vergadert hebben de kranten en radio en tv niets meer om te melden. Maar misschien komt dat ook wel omdat ze zel ook met zomerreces zijn. Alle programma’s stoppen immers in mei en keren dan in september pas terug op de buis.

Als we dan met reces zijn, moeten we ons misschien maar eens afvragen of we ons in die andere tien maanden niet veel te druk maken over alles. Dat we het komend seizoen toch maar eens moeten proberen minder hijgerig op elk incident te reageren. Het zou toch mooi zijn als Balkenende gewoon kon zeggen dat hij 0p vragen over de relatie van Jan Smit, of het spelletje Lingo niet reageert omdat hij belangrijker dingen te doen heeft. En dat hij dan natuurlijk ook bij de volgende peiling van de Hond niet twee zetels verliest want dat is dan weer onze schuld.

Zoals altijd zitten er ook hier weer twee kanten aan. We vinden het belachelijk wat er allemaal aan onzin wordt uitgekraamd, maar als iemand zich er niet mee bemoeit roepen we om het hardst dat het een schande is dat hij geen mening heeft.

Komkommertijd is heerlijk om weer eens terug te keren naar wat echt belangrijk is. Gewoon trouw blijven aan je uitgangspunten en je niet laten opjagen. Lekker de finale van Wimbledon kijken op zondag en je niet schuldig voelen dat je je stukken niet gelezen hebt. Het is toch komkommertijd. Vraag je maar wat vaker af wat er zou gebeuren als je iets niet doet. Meestal dus helemaal niks.

Zedenmisdrijven

Afgelopen week onstond opschudding op een basisschool in Nijmegen omdat twee 7-jarige kinderen twee klasgenootjes van zes en zeven hadden ‘verkracht’. Let op het taalgebruik. De leerkrachten probeerden de zaak intern af te handelen, maar een flinke groep ouders dwong het team, via de ouderraad, om actie te ondernemen. In NRC Next schreef een van de ouder vandaag een ingezonden stuk waarin ze de positie betrekt dat de eventuele schade die de kinderen oplopen veroorzaakt wordt door het gedrag van de ouders en niet door de zogenaamde ‘verkrachting’.

Wat bezielt deze ouders? Natuurlijk kan ik me voorstellen dat je niet wil dat jouw kind ook maar iets in deze zin wordt aangedaan. Maar hebben we hier niet te maken met onschuldige seksueel getinte (kinder)spelletjes? Zou het niet eenvoudig afgedaan kunnen worden met een gesprek met de betrokken kinderen zonder het meteen als een traumatische ervaring te bestempelen. Het valt me op dat elke keer als dit soort zedenzaken aan de orde zijn per definitie gesproken wordt van slachtoffers, traumatische ervaringen, noodzakelijke psychologische begeleiding et cetera. Zou het ook niet zo kunnen zijn dat seksueel getinte spelletjes tussen kinderen en jongeren horen bij het opgroeien en door ouders en professionals niet geproblematiseerd moeten worden. Ik vind van wel.

Anders wordt het als volwassenen zich aan kinderen vergrijpen. Daar ligt een duidelijke grens. Een volwassene heeft ten opzichte van kinderen altijd meer macht en wat betrokkenen ook zeggen, er kan nooit sprake zijn van een gelijkwaardige positie. Dus ook nooit van het accepteren van seksuele contacten.

Maar het zou toch goed zijn als kinderen van 7 niet beticht worden van ‘verkrachting’ en niet geschorst moeten worden. Ik schrik van ouders die zo denken hun kinderen te moeten beschermen.

Nederland en de mensenrechten

Vandaag las ik in NRC Next een interessant artikel over de zoektocht van de VS naar onderdak voor gevangenen uit Guantanamo Bay. Het blijkt heel lastig om deze gevangenen, waarvan de VS vastgesteld hebben dat ze onschuldig zijn, ergens op de wereld een nieuw thuis te geven. De meesten kunnen niet terug naar het land van herkomst omdat ze daar hun leven niet zeker zijn. Er zijn een paar Europese landen die inmiddels aangeboden hebben enkele gevangenen op te nemen, zoals Italië dat er drie wil hebben.

Toen Guantanamo Bay in het hart van de discussie stond over de manier waarop de regering Bush omging met de terrorismebestrijding en dat die gevangenis op Cuba het voorbeeld was van de schending van de mensenrechten, had Europa het hoogste woord. Nu staat geen enkel land te springen om met een ruimhartig aanbod die schending van mensenrechten goed te maken. Of sterker nog daadkracht te tonen waar in het verleden zonder verdere consequenties kritiek kon worden geuit.

Helaas heeft Nederland ook geen initiatief genomen. In dezelde krant stond een klein stukje dat de kamer vol lof is over het mensenrechtenbeleid van Maxim Verhagen. Dat kan zo zijn, maar zover ik weet heeft dat niet geleid tot een gebaar van Nederland naar deze ex-gevangenen.

Ik vraag me af of dit te maken heeft met de angst voor de reactie van de PVV en Trots op Nederland. Ik weet het natuurlijk niet, maar ik kan me voorstellen dat het voor Geert en consorgen ‘gefundenes Fressen’ om weer eens lekker te keer te gaan tegen die softe linkse kliek en de gevestigde partijen van softies. Maar het kan toch niet zo zijn dat we daar voor zwichten. Kritiek op een land om de mensenrechten is dapper maar nog dapperder is nu een aantal van die onschuldig gebleken gevangenen aan te bieden in Nederland een nieuwe start te maken. Wie durft het aan hier het initiatief te nemen?