De ChristenUnie en homo’s

Even moest ik de afgelopen week weer denken aan een bezoek dat ik bracht aan de EO jongerendag als voorzitter van COC Nederland. De ChristenUnie worstelt met de vraag of homo’s wel een politieke (of vertegenwoordigende) functie in de partij mogen hebben. Toen ik op de EO jongerendag was heb ik de hele dag met mensen alleen maar gesproken over de vraag of homo’s er eigenlijk wel mochten zijn.

Natuurlijk, iedereen weet dat het bestaat, maar zo gauw je er mee voor de draad komt, dan wordt alles anders. Zo is het ook met de CU. Natuurlijk weet iedereen in die partij welke dames en heren homoseksueel of lesbisch zijn. Maar zolang ze niks zeggen of niks laten merken, is het allemaal geen probleem. Dat snap ik wel. Als niemand niets zegt, hoef je ook niet te zeggen dat je er tegen bent omdat het in de bijbel staat, terwijl je de betreffende meneer of mevrouw persoonlijk heel aardig vindt. 

Nou lees ik vandaag in de NRC dat het bestuur van de CU, naar goed Hollands gebruik, een commissie van wijze mannen (daar zitten bij de CU vast geen vrouwen in) heeft benoemd die een advies moet geven. In die commissie, en daar komt ie, zit ook een vertegenwoordiger van Contrario. De Christelijke groep van homoseksuele mannen en lesbische vrouwen. Op die EO jongerendag heb ik geprobeerd een gesprek met hen te voeren. Daar komt niks van. De enige boodschap is, je bent het we en zolang je er niets mee doet, mag je blijven. En om er voor te zorgen dat je niets met je gevoelens gaat doen, wil Contrario je wel helpen. Toch een vorm van therapie denk ik dan, al zullen ze dat zelf ontkennen. 

Ik ben benieuwd of de CU principieel kan blijven onder de druk van de achterban, die toch al vindt dat de partij in het kabinet te weinig het christelijke geluid laat horen. We moeten wachten tot het voorjaar van 2008 vrees ik.