Nummer 23

Zaterdagochtend klokslag negen uur ging de telefoon. Ik was net op om me voor te bereiden op een paar uur in de stad staan in het kader van onze permanente campagne. In de mail van eerder deze week werd gemeld dat die kandidaten die hoog op de lijst staan het eerst gebeld zouden worden, zodat ze zich konden melden in Wageningen. Daar zou Alexander de eerste tien van de lijst ontvangen voor een lunch. Zo’n telefoontje om 9 uur doet je dan even denken dat je een spectaculaire sprong op de lijst hebt gemaakt. Van twintig naar tien misschien. Het is plaats 23 geworden, zei een vriendelijke stem. En gefeliciteerd want het betekent dat je in alle kieskringen op de lijst staat.

Oké, dacht ik. Drie plaatsen gezakt. Toch een kleine teleurstelling. Maar goed, als het er om gaat maakt het niets uit of het nou 20 of 23 is. Die kamerzetel zit er helaas niet in, hoewel we in ’94 24 zetels hadden. Dan moet er een wonder gebeuren. Rond elf uur, bij een kopje thee, de nrc van vrijdag en een boterhammetje luister ik naar Kamerbreed, naar Alexander. Hij doet het goed. Rustig met de accenten waar ze horen. Niet hijgerig over Turkse kandidaatkamerleden die van de lijst worden gehaald omdat ze voor hun achterban niet mogen zeggen dat de moord op honderdduizenden Armeniërs in 1915 genocide was. Fatma hoeft van hem niet te zeggen wat ze daar van vindt. Aandacht voor Europa, een open samenleving en aandacht voor onderwijs waarin veel meer moet worden geïnvesteerd. Ook de lof voor het verhaal van Lousewies bij de algemene beschouwingen was uitstekend. 

Ik hoor hem nog niet over de verrassende opmars van Bert Bakker en Boris van der Ham resp. naar de plaatsen drie en twee. We hebben nu drie mannen bovenaan en daarna drie vrouwen. Een mooi resultaat van de interne democratie. De leden hebben wel degelijk invloed met hun poststem. Het is een mooie lijst en ik sta op 23 en daar ben ik best trots op. Ik kreeg al een mailtje van de stichting ‘Het nieuwe stemmen’ om met voorkeurstemmen in de kamer te komen. Ik zou het willen, maar het lijkt me niet realistisch. 

Campagne voeren is leuk. Deze zaterdag staan we van een tot vier uur midden in de stad en praten met meer dan 150 mensen over het plan van het college in Nijmegen mensen op hun opgebouwde wachttijd te korten als ze een aangeboden huurwoning meer dan drie keer weigeren. Heel interessant en wat ik vooral merk is dat er nog steeds veel sympathie is voor D66. Die zes zetels moeten we kunnen halen. 

 

Reageer