Het compromis verdient eerherstel

De  afgelopen weken ben ik op facebook enkele keren verzeild geraakt in een heftige discussie over vaccinatie. Veel in het nieuws ook omdat de discussie steeds heftiger wordt en met name voorstanders bedreigd worden. De directeur van  het Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik zag zijn mailbox volstromen met (doods)bedreigingen nadat hij bij 1Vandaag gepleit had voor maatregelen om de vaccinatiegraad te verhogen.

Het gaat mij nu niet om het onderwerp vaccinatie. Waar ik onmacht voel is om de discussie op inhoud serieus te kunnen voeren. Ik merk dat feiten altijd in twijfel worden getrokken, emotie de hoofdrol speelt  en elke informatie van de overheid of uit de wetenschappelijke wereld wordt gewantrouwd.

Net zo goed als degene die het niet met mij eens is, vind ik mijn standpunt en de argumenten steekhoudend. Door de manier waarop er gereageerd wordt is het geen discussie waar meningen uitgewisseld worden en al helemaal geen gesprek. Het lijkt vooral overtuiging tegenover overtuiging en er is geen compromis mogelijk.

Als de uitwisseling zo heftig wordt, zeker als er mensen bij zijn die je goed kent, neemt bij mij de onrust extra toe, tot slecht slapen en op rustige momenten steeds weer de discussie in mijn hoofd. Hoe komt het toch dat we zo polariseren en niet meer het open gesprek kunnen voeren en tot een compromis komen.

Het lijkt er op dat je gelijk halen, doen wat je (eens) gezegd hebt en daar altijd aan vasthouden de norm is geworden. Ook de gedachte dat als je een meerderheid achter je opvattingen hebt, (50+1) daaraan het recht ontleend wordt om dat dan ook precies zo te doen. Dat heeft desastreuze gevolgen voor onze samenleving. We zijn een democratie waarin de logische uitkomst van het debat naar mijn mening het compromis is. Daarin wordt rekening gehouden met verschillende opvattingen, met meerderheden en met minderheden. Daar ontstaat draagvlak voor beleid.

Daarom mijn pleidooi om het compromis, in de politiek en ook in het publieke debat in ere te herstellen. Daar worden we allemaal beter van en daar gaat het mij om.

Canal parade 2018

Afgelopen weekend vond in De amsterdamse grachten de jaarlijkse botenparade plaats. Thema: heroes. Het weer was natuurlijk fantastisch en duizenden mensen trokken in roze of regeboogkleuren naar het stadcentrum om een feestje te bouwen.

De eeuwige vraag of dat nou allemaal nog moet werd natuurlijk her en der weer gesteld. En het antwoord blijft nog steeds: ‘Ja het moet’. De maatschappelijke acceptatie van homoseksualiteit of seksuele diversiteit is nog steeds niet voltooid. Te veel jonge (en oudere) mensen ervaren nog steeds een enorme drempel om uit de kast te komen. Onzekerheid over hoe de familie en vrienden reageren? Zullen ze vrienden verliezen? Word je nog geaccepteerd in je vriendengroep? Hoe ziet die wereld er uit als je homo, lesbo, bi of interseksueel bent? Allemaal vragen die elk jaar opnieuw duizenden belemeren om de stap te nemen om echt zichzelf te zijn.

De canalparade is een prachtig voorbeeld van de veelkleurigheid van de samenleving en laat ook zien dat er een prachtige wereld is als je niet hetero bent.

Het programma in de gayweek in Amsterdam maar ook op de nationale televisie laat zien dat we elk jaar nieuwe stappen vooruit zetten, maar het zal nooit overbodig zijn. Niet alleen is dit goed voor Nederland maar ook voor al die mensen in andere landen die hier ervaren dat het ook anders kan dan zij in hun dagelijks leven ervaren.

Geen reden dus om achterover te leunen, Maar ook politiek de wettelijke ongelijkheid die er op veel punten nog is aan te pakken.

Zomerstop

Elke dag krijg ik een overzicht toegestuurd van het actuele politieke nieuws. Meestal zijn dat twintig berichten of meer geselecteerd uit alle Nederlandse kranten. De zomerstop in politiek Den Haag zorgt er voor dat dit overzicht vandaag maar uit drie pagina’s bestond met vier berichten waarvan een bericht ook nog eens twee keer was opgenomen.

Gebeurt er dan helemaal niks meer in politiek Den Haag? Behalve berichten van werkbezoeken van kamerleden en een storm over uitspraken van onze minister van Buitenlandse Zaken, Stef Blok, lijkt het daar wel op. De wereld draait gewoon door, de debatten in de talkshows zijn minder fel en zijn prettige gesprekken. We lijken relaxed door te gaan met ons leven.

Zomerstop. We zetten de boel even stil en het leidt niet tot grote problemen. Ik herinner me dat Belgie eens een kabinetsformatie had van bijna twee jaar en dat het de economisch meest voorspoedige tijd was. We kunnen best zonder, een tijdje dan.

Het zou goed zijn als we na de zomerstop wat meer de rust zouden vasthouden en de focus leggen op de lange termijn. Veel van wat fout gaat in de samenleving is niet te voorkomen met een maatregel vanuit Den Haag. Een samenleving zouden fouten of incidenten bestaat niet en zouden we ook niet moeten willen nastreven.

Miljoenen Nederlanders zijn met vakantie naar het buitenland geweest. Ik hoop dat ze bij terugkomst ervaren dat we in een prachtig, goed georganiseerd land leven. Waar niet alles perfect is, maar waar het heel prettig leven is en waar heel veel vanzelf goed gaat.

Brexit, ja of nee?

Vandaag begon in Groot Brittanie de campagne voor een Brexit ja of nee. Het debat over Europa barst er los. Ons referendum van 6 april heeft ook veel los  gemaakt. Eindelijk is er over Europa, vaak heel heftig, gedebatteerd. Sommigen roepen dat alleen al daarom dat het referendum een goed idee was. Ik herinner me diezelfde geluiden ook uit 2005, na het referendum over de Europese grondwet. De frustratie over het verdrag van Lissabon dat daarna kwam is groot, immers in de kern hetzelfde als de grondwet alleen zonder vlag en volkslied. Helaas is er daarna met het debati in Nederland niets meer gedaan. Het debat verstomde en de politici gingen gewoon door met ‘Brussel’ de schuld geven van alles wat er fout ging.

Hoe nu verder met Euroopa, met o.a. het Britse referendum over een Brexit op 23 juni a.s. Vandaag startte de campagne daar. Gisteravond al zag ik in ieder geval David Cameron zelf aan het bellen om de kiezer te overtuigen dat een Brexit slecht is voor het Verenigd Koninkrijk. De discussie loopt hoog op, maar het kamp voor blijven in de EU steekt in ieder geval zijn nek uit.

In Nederland is het debat al weer weg. Deze week kocht het kabinet tijd om tot misschien wel na de zomer te wachten voor het met een antwoord komt op de uitslag van het referendum. Een slechte zaak. De uitslag was duideljk en dan moet je niet mokken maar handelen. Dat Rutte het moeilijk zal hebben in Brussel is evident. Maar de discussie moet vooral ook in Brussel op gang komen. Nederland zal daarin een duidelijke positie moeten kiezen.

Uit de uitslag van het referendum kun je m.i. wel concluderen dat verdere uitbreiding van de EU voor langere tijd niet aan de orde kan zijn. Maar darnaast moet er fundamenteel nagedacht worden over de inrichting van de EU. Hoe besluiten we? Wat is de macht van de het Europees parlement? Hoe begroten we? Moet elk land nog wel een veto hebben? Wat zijn de onderwerpen die zo internationaal zijn dat we daar alleen in Europees verband effectief kunnen optreden? En beslist de Europese Commissie,  gecontroleerd door het Europees Parlement, of de Raad van ministers? Is het gewenst dat de EU handelsverdragen sluit in de vorm van associatieverdragen? Et cetera.

Alle partijen, op de PVV na misschien, zijn druk bezig met hun leden een nieuw verkiezingsprogramma te maken, Daarin moet elke partij naar mijn idee een helder perspectief schetsen van Nederland in Europa en de ontwikkeling van de Europese Unie. Ik ben benieuwd welike partijen (behalve de PVV) gaan zeggen dat Nederland uit de EU moet stappen? En als partijen dat niet zeggen, dan mag van ze verwacht worden dat ze duidelijk maken aan de kiezers hoe ze met de Europese samenwerking verder willen. Eigenlijk moeten ze dan dezelfde vragen beantwoorden als de Britten de komende weken, om te kunnen kiezen op 23 juni. Brexit ja of nee. Alle reden om die verkiezingsprogramma’s kritisch te lezen de komende tijd.

 

 

 

 

Referendum ja, maar …

Vandaag gaan veel mensen stemmen. Veel naar verwachting ook niet. Ik las de laatste dagen veel opinies van hoog opgeleide en goed geïnformeerde columnisten die adviseren niet te gaan stemmen. Belangrijkste argument, het is te ingewikkeld om er een mening over te hebben. Niet dat zij zelf geen mening hebben, maar ze voeren aan dat er te veel kiezers zijn die het niet snappen en er dus niet over kunnen oordelen. Die anderen dus, niet zijzelf. Dan frons ik mijn wenkbrauwen. Het zijn kiezers, die hebben een mening, geïnformeerd of niet, populistisch of niet. Die tellen in een democratie gewoon mee. Ik zie hier een kloof tussen hoog opgeleide en laag opgeleide kiezers, waarbij de hoog opgeleide in dit geval enige arrogantie kan worden verweten.

Moet je geïnformeerd zijn om te gaan stemmen? Wat mij betreft niet. Je kunt bijvoorbeeld het stemgedrag van de door jou bij de laatste verkiezingen gekozen parlementariërs volgen. Je bevestigt dan gewoon jouw volksvertegenwoordiger in zijn keuze. Dus, wie in 2012 PvdA, CDA, VVD, D66, GroenLinks, Christenunie, SGP of 50Plus stemde, kan nu voor het gemak gewoon ja stemmen. Wie PVV, SP of Partij voor de Dieren stemde, stemt dan tegen. Resultaat, een duidelijke meerderheid voor een ja. Of je maakt als goed geïnformeerde kiezer je eigen afweging natuurlijk.

Is het raadgevend referendum een gedrocht? Ja. De kiezer moet maar afwachten wat er met de uitkomst wordt gedaan, en dat voedt de onvrede met de politiek. De drempel van 30% nodigt uit tot strategisch stemmen, terwijl elke stem moet tellen. Want, is een opkomst van 29,9% minder gewichtig dan 30%? Afschaffen dus maar en eens kijken of er een 2/3 meerderheid te vinden is voor een correctief referendum, zonder geldigheidsdrempel. Tot die tijd, vandaag gewoon stemmen. Ik stem ja. Voor de duidelijkheid en ik heb mijn eigen afweging gemaakt.