De afgelopen week maakte ik voor het eerst de 4Daagse van een heel andere kant mee. Was ik de afgelopen jaren vaak met vakantie, dit keer kreeg ik als wethouder niet alleen met veel representatie activiteiten te maken, maar ook met de enorme hoeveelheid werk die vanuit de gemeente verzet wordt om dit allemaal mogelijk te maken.

Speciaal voor deze week kreeg ik een aparte map met daarin een tot op het uur uitgewerkt draaiboek. Waar moet ik zijn, hoe laat, wie zijn er nog meer en wie gaan we ontvangen. Wat is je rol, welke kleding wordt verwacht en nog veel meer details. Allemaal voorbereid door de afdeling representatie. Hun service ging zelfs zo ver dat ze tijdens de intocht zo’n 8000 gladiolen van overtollig groen ontdeden en die bossen dan aan de wethouders aanreikten, zodat we die aan de passerende wandelaars konden aanbieden.

Veel werk gebeurt zo’n week achter de schermen. Vanuit mijn portefeuille werd ik vooral op de hoogte gehouden over de ontwikkelingen rond afzettingen, de effecten van het sluiten van parkeergarages in het centrum na 18..00 uur en hoe het gaat met het taxivervoer. Daarover was voor de 4Daagse enige commotie, omdat de Nijmeegse taxi’s een vignet wilden en exclusief gebruik van taxistandplaatsen om daarmee een de honderden taxi’s uit andere delen van het land te weren. Volgens de taxiwet kan dat niet en dus kon het college daar niet aan meewerken. Toch bleek ook tijdens deze 4Daagse wel weer dat hier voor komend jaar wel behoefte is aan regulering. Op 1 januari volgend jaar verwachten we een nieuwe taxiwet die hiervoor ook mogelijkheden geeft. Dan kunnen we woekerprijzen voorkomen en krijgt de klant een taxichauffeur die de weg weet.

Ik kreeg deze week ook nog de kans om een paar mooie voorstellingen te bezoeken. Tim Knol en Frank Boeijen in de Stevenskerk en een bijzonder project van de Wintertuin in Habana, het prachtige evenement aan de overkant van de Waal. Daarnaast was zeker Roze Woensdag een hoogtepunt. Heel mooi dat er een vier roze burgemeesters aanwezig waren en dat er zoveel mensen in roze gekleed, de Roze Woensdag tot een succes maakten.

De intocht was bijzonder. We werden honderden keren bedankt voor een fantastische week. Het was emotioneel voor iedereen. Je krijgt niet veel kans om mensen te spreken. Maar als het lukt gaat het vaak om iemand die ziek is geweest en het nu bijna niet kan geloven dat hij die toch heeft volbracht en dat met tranen in de ogen aan mij vertelt, een volstrekte vreemde voor hem. Beter dan met dit evenement kan Nijmegen zich niet promoten.

Nu ga ik met vakantie. Even een paar weken weg, om eind augustus weer met heel veel energie aan de slag te gaan.

Afgelopen zaterdagavond bleek weer dat Nijmegen misschien wel de mooiste locatie van het land heeft voor een popconcert. Muse, een van de beste live bands ter wereld, zette voor 55.000 fans een bijzonder spectaculaire show neer in het Goffertpark. Zo’n topact op de Goffertwei is prachtige promotie voor de stad, en is iets waar we erg trots op mogen zijn.

Maar het zorgt ook voor een hoop geregel. Vorige week werd ik geconfronteerd met de impact van de enorme hoeveelheid mensen die naar zo’n concert komt op de bereikbaarheid van Nijmegen. Kunnen alle mensen op tijd bij het concert zijn, zijn de routes allemaal goed aangegeven, waar kan men parkeren en vooral, hoe zorgen we er voor dat zoveel mogelijk mensen met het openbaar vervoer komen?

Dat laatste bleek nog niet zo eenvoudig. Hoewel het concert ruim op tijd bij NS was aangekondigd bleken er veel werkzaamheden aan het spoor gepland. Een week voor aanvang van het concert kwam de NS daarom met de mededeling dat de laatste trein relatief vroeg zou vertrekken vanaf centraal station.

Het concert zou om 23.00 uur eindigen en de laatste trein uit Nijmegen vertrok al om 0.17 uur. Vooraf was ingeschat dat circa 12.000 mensen met de trein zouden komen. Wat zou er gebeuren als het niet zou lukken om binnen een uur en een kwartier iedereen van het Goffertpark naar het station te krijgen, en mensen hun laatste trein zouden missen?

Wat volgde was intensief overleg met de organisatie (Mojo en LOC7000) van het concert en de NS. Zowel wij als de organisatie wilden namelijk wel de zekerheid dat er voldoende bussen beschikbaar zouden zijn om iedereen op tijd te kunnen vervoeren richting station. Ook wilden we van de NS de garantie dat ze bussen achter de hand zouden houden voor het geval mensen toch de laatste trein zouden missen. Ook besloot de organisatie om de start (en dus ook het einde) van het concert met een kwartier te vervroegen, en werden de bezoekers van het concert vantevoren via e-mail opgeroepen om na afloop van het concert niet te blijven hangen.

Gelukkig zijn het concert en het transport van de bezoekers zonder noemenswaardige problemen verlopen. Nog tijdens het concert meldde de organistie me dat een kleine 8000 mensen met de trein en de pendelbussen naar het concert waren gekomen, dus dat zou na afloop geen problemen opleveren.

Jammer is het natuurlijk wel dat de e-mail die aan bezoekers is gestuurd met de oproep om op tijd richting station te vertrekken meer mensen heeft doen besluiten met de eigen auto te komen met alle nadelen van dien. Dat willen we natuurlijk ook niet, maar in dit geval hadden Mojo en Loc 7000 geen andere keuze. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van de professionaliteit waarmee het concert was georganiseerd.

Er ligt al wel een afspraak om met de organisatie en de NS de gang van zaken goed te evalueren. Eind 2012 hebben we waarschijnlijk een nieuw treinstation bij het Goffertpark. Mogelijk dat dat de logistiek bij dit soort concerten, die toch heel interessant zijn voor Nijmegen, eenvoudiger maakt.

Komend weekend is Rockin’Park. Opnieuw verwachten we vele duizenden fans. Opnieuw een test voor de orgainsatiekracht van de stad maar zeker ook van de afspraken met organisatie en NS. Zondagmiddag krijg ik een uitgebreide rondleiding achter de schermen, en pik ik misschien ook nog het optreden van Pearl Jam mee.

De week begint aan zee met een heisessie met het nieuwe college: twee dagen sluiten we ons in de Noord-Hollandse duinen af van het strakke ritme van het gemeentehuis. Als we zondagmiddag al carpoolend vertrekken uit Nijmegen is het weer redelijk en ligt er een strandwandeling in het verschiet. Op het strand grijpt een straffe zeewind ons al snel in de kraag. Het biedt ons een uitstekend argument om na zo’n 100 meter al een strandtent in te duiken en een consumptie te bestellen…

De heidagen geven de leden van het nieuwe college de kans om elkaar beter te leren kennen. Ook kunnen we ons volledig focussen op de uitwerking van het nieuwe coalitie-akkoord. We willen werken aan een duurzame, sociale en economisch sterke stad. De financiële doorvertaling van onze visie op de stad vindt plaats via de perspectiefnota. Het eerste ambtelijke stuk dat hiertoe moet leiden is een wat droge en zakelijke opsomming van actiepunten. Onze taak als college is om dit degelijke voorbereidende werk deze dagen van een flinke saus inspiratie te voorzien. Een stevige klus die resulteert in mooie contouren die we al in de grondverf hebben gezet. Maar er moet de komende weken nog hard gewerkt worden voor we een stuk hebben dat voor besluitvorming gereed is.

Terug in Nijmegen dinsdagmiddag ligt mijn bureau weer vol met stukken. Notities over de meest verschillende onderwerpen die vragen om beslissingen. Adviezen waar door verschillende ambtenaren soms al maanden aan is gewerkt. De agenda zit bomvol, dus soms is er niet meer dan 5 minuten tijd om een stuk door te spreken met mijn ambtelijke ondersteuning. In die korte tijd moet ik beslissen of het stuk aangescherpt moet worden, er misschien een ander accent aan moet worden gegeven of zelfs dat het niet meer strookt met de visie die is neergelegd in het nieuwe coaltie-akkoord.

Vaak schuift de ambtenaar die het stuk geschreven aan voor het overleg. Pas aan het eind van de week realiseer ik me dat het frustrerend moet zijn als je zo lang aan een stuk gewerkt hebt en het dan zo snel ‘afgehandeld wordt’. Weken werk, denken, overleggen en dan in een paar minuten is het klaar (of niet natuurlijk). Ik neem me voor daar bij volgende besprekingen aandacht voor te hebben.

De week eindigt met de opening van de Music Meeting in Park Brakkenstein. Een stralende pinksterdag, duizenden mensen in het gras en muziek die je van alle kanten tegemoetkomt. Inspirerend is het podiumpje in een hoekje van het veld waar Nijmeegse jongeren van het ROC laten horen wat ze de afgelopen maanden onder de begeleiding van muzikanten van de Music Meeting hebben geleerd. Een prachtige verbinding tussen topmuzikanten en amateurs. Ik blijf veel langer hangen dan ik van plan was maar geniet van de bijzondere sfeer.

Het is nu maandagavond en het Pinksterweekend zit er op. Morgenochtend om 10 uur collegevergadering en daarna … nou ja dat zien we morgen wel weer. De week zit weer lekker vol.